Συντομότατα (ίσως μέχρι την άλλη βδομάδα) θα υπάρχει η πρώτη αλλαγή στο σάιτ μας. Τα μπλογκς της Lifo θα αποκτήσουν περισσότερο χώρο και πιο εμφανή παρουσία. Ανέκαθεν ήταν πηγή ενέργειας και ιδεών στην κοινότητα που χτίζεται τρία χρόνια τώρα και φυσικά θα έχουν τη θέση που τους αξίζει.

Το σάιτ θα βελτιώνεται συνεχώς με στόχο να ολοκληρωθεί το φθινόπωρο. Θα διαμορφωθεί ψάχνοντας τις επιθυμίες των χρηστών του και βελτιώνοντας διαρκώς το περιεχόμενό του.

Σας θέλουμε συνεργάτες, φίλους και κριτές.

Συνεχίζουμε!

Σε ένα μπλογκ αναγνώστη της LifO μόλις δημοσιεύτηκε ένα ποστ με αποστροφές τύπου Μ'αρέσει/ Δε μ΄αρέσει. Εκεί ο σχολιαστής Radio Nowhere έγραψε για τα γούστα του. Το βρίσκουμε σχεδον ποιητικό και το αναδημοσιεύουμε!

"εμενα δε μ'αρεσει η υγρασια, δε μ' αρεσουν οι τριχες στη μασχαλες, το σπανακι αναμεσα στα δοντια αλλα και το μαρουλι, οι αστραπες, οι μηκυτες, ο φραπες, το κορεατικο φαγητο, οι καθρεφτες τη νυχτα, τα τσαλακωμενα σακακια, τα τσαλακωμενα εξωφυλλα στα βιβλια, το χιονι που μετα γινεται λασπη, ο κινεζικος κολιανδρος, ο ηχος του αιρκοντισιον, τα κορναρισματα, το σεξ με το ιδιο φυλλο, τα κερματα, τα σκυλαδικα, τα τσιφτετελια, η κλωστη απο σκατα που κρεμεται απο τα χρυσοψαρα, τα σιελ πουκαμισα, οι περιεργες φαβοριτες, οι τσιχλες φραουλα, τα διπυθμενα των πλοιων, οι καβλωμενες γατες, οι κοτες στη πολη, τα τοσα πολλα χαρι ποτερ, η σουπα απο παπαγια, η καθαρευουσα ως τροπος σκεψης, η ξεφλουδισμενη μπογια στους τοιχους, τα πολυ πολυ μικρα μηρμυγκια, οι σφηκες, τα μεγαλα ποντικια, η πολυανα, ο οδηγητης, το φορ χιμ (ελληνικη και κινεζικη εκδοση), οοοοολα τα ελληνικα σηριαλ, οι σταχτες στα τραπεζια, οι κλειστες εκκλησιες, η εφορια, ο οργασμος της γειτονισας, τα κουνουπια καθως και οτι εχει βρεθει να τα καταπολεμαει, ο ηχος της κινεζικης γλωσσας, το τουπε, το καφε κραγιον, οι βρεγμενες πετσετες..."

Δανείζομαι τον τίτλο γνωστού «ανθελληνικού» συγγράμματος για να δηλώσω -μια για πάντα- τα εξής:

Μου είναι απόλυτα αδιάφορο αν οι σημερινοί Έλληνες κατάγονται από τους αρχαίους, τους Αλβανούς ή τους Πετσενέγους. Όπως δεν κρίνω έναν άνθρωπο από το τι ήταν ο παππούς του - έτσι και με τους λαούς. Δεν υπάρχει κληρονομούμενη αξία (ίσως υπάρχει μόνο κληρονομούμενο βάρος -  το κόμπλεξ του γιου ενός νομπελίστα). Οι άνθρωποι -και οι λαοί- κρίνονται από τα προσωπικά τους επιτεύγματα. Όλα τα άλλα είναι ρατσισμός: ανώτερες φυλές, αριστοκρατία κ.λπ.

Δεν καταλαβαίνω το θόρυβο που ξεσπάει (στην Ελλάδα) κάθε φορά που θίγεται αυτό το θέμα. Όλοι είμαστε ένα μείγμα από καταγωγές. Καθαρές φυλές δεν υπάρχουν. Η ταυτότητά μας είναι αυτό που εμείς φτιάχνουμε, ο τρόπος που αυτοπροσδιοριζόμαστε ατομικά, κοινωνικά και ιστορικά. Όσοι νιώθουν Έλληνες είναι Έλληνες, αδιάφορο τι γονίδια κουβαλάνε. Εκεί, για μένα, κλείνει το θέμα.

Διάβασα την γνωμοδότηση Σανιδά για τον έλεγχο των μπλογκ και απλώς μου φαίνεται ανεφάρμοστη. Ενδέχεται ορισμένοι μπλόγκερ να τιμωρηθούν, αλλά σύντομα θα αναπτύξουν νέες μορφές ανωνυμίας: το δίκτυο έχει λερναία φύση, δεν μπορείς να το περιορίσεις με τίποτα. Εκτός κι αν μιλάμε για καταστάσεις Κίνας. Φαίνεται από μακριά ότι ο απερχόμενος γνωρίζει το δίκτυο ελάχιστα και πιθανόν μέσα από τα παραπολιτικά μπλογκ, τύπου press-gr και troktiko.

Aπό την άλλη μεριά είναι λίγο υπερβολικό των μένος ορισμένων μπλογκ εναντίον της γνωμοδότησης. Ναι, πρόκειται για κάτι παγκοσμίως πρωτοφανές που ποινικοποιεί τους συκοφάντες του διαδικτύου. Αλλά τι τους νοιάζει; Μήπως αυτοί είναι συκοφάντες; Όποιος έχει τη μυγα, ας μυγιαστεί.

Συμπερασματικά, το θέμα έχει πάρει διαστάσεις που δεν έχει. Τίποτα δεν θα γίνει. Σε μια χώρα που ακόμα επιτρέπει σε εφημερίδες τύπου "Αυριανή" να συκοφαντούν ανερυθρίαστα ανθρώπους στην πρώτη σελίδα, είναι βέβαιο ότι δεν θα καταφέρει (και κατά βάθος δεν έχει τη βούληση) να τιθασεύσει τον δικτυακό ωκεανό.

Στην καλύτερη περίπτωση θα μοιάσει με τον Ξέρξη που έδερνε τη θάλασσα.

Μετά την ακύρωση και της χθεσινής μέρας του Rockwave θα μπορούσε κανείς να κάνει λόγο για καταστροφική χρονιά της DiDi Music. Να μη ξεχνάμε και την ακύρωση των Depeche Mode. Πιθανότατα δεν φταίει η εταιρεία -ό,τι αναποδιά υπήρχε έπεσε στο κεφάλι της. Είναι όμως η μεγάλη χαμένη της σεζόν.

Αντίθετα ήταν η πιο επιτυχημένη χρονιά του Synch Festival με υπερδιπαλάσια εισητήρια από την προηγούμενη χρονιά (άγγιξαν τα 17.000). Για ένα σαφώς εναλλακτικό φεστιβάλ,  οι αριθμοί είναι πολύ ικανοποιητικοί.

Καλά πήγε και η Art Athina. Σύμφωνα με πληροφορίες έβγαλε τα λεφτά της και ετοιμάζεται επιθετικά για καινοτομίες και κερδοφορία του χρόνου. Σε πολύ ικανοποιητικά επίπεδα (και με πετυχημένα πάρτυ) εξελίχθηκε και το Remap 2.

Aντίθετα, απογοητευτική είναι η προσέλευση κόσμου στη Μπιενάλε της Αθήνας. Υπήρξαν live που τα παρακολούθησαν μόνο 5 άτομα (κυριολεκτικά!), ενώ ο κράχτης Παπαϊωάννου είναι αυτός που και απογοήτευσε περισσότερο. Αιτίες μπορεί να είναι η ταλαιπωρία που τραβάς για να διασχίσεις αυτό το πράγμα, επηρρέασαν όμως και οι κριτικές οι οποίες στο συνολό τους ήταν αρνητικές και στην Ελλάδα αλλά κυρίως στο εξωτερικό.

Καλούτσικα πήγε το Athens Pride. Eίχε λίγο περισσότερο κόσμο από πέρισυ, αλλά χωρίς παλμό και με έντονα τα σημάδια της κόπωσης. Μάλλον χρειάζεται να επανεφευρεθεί το κόσνσεπτ του γκέι πάρτυ στην πόλη.

Άνιση ήταν η γιορτη της μουσικής. Σε ορισμένα βάραγες μύγες και σε άλλα (ηλεκρονικά κυρίως) πήγε καλά.

Το Fringe είχε κάποιο κόσμο, αλλά μάλλον τυχαίο και ετερόκλητο, που είδε φώς και μπήκε. Τα events ήταν ενδιαφέροντα (ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα) αλλά κανείς δεν τους έδωσε τη δέουσα προσοχή και μάλλον βούλιαξαν στον κυκεώνα Γκάζι.

Με λίγα λόγια: ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι η Αθήνα είναι φίσκα στις εκδηλώσεις, τα φεστιβάλ και τα πάρτυ. Αυτό είναι καλό γιατί μπορείς και διαλέγεις. Η υπερπροσφορά όμως ανεβάζει τα στάνταρντ και αποκαλύπτει την ενδεχόμενη κούραση ή κενότητα αλλοτινών πρωταγωνιστών.

Οι τάσεις στην αγγλική εκδοτική αγορά  για τους τίτλους που θα κυριαρχήσουν από το φθινόπωρο: τους διαβάζουμε και ετοιμαζόμαστε για την άμεση ελληνική «αποδοσή τους».

Η οικονομική κρίση εξακολουθεί να φέρνει κέρδη στους εκδοτικούς οίκους, αφού τα περί οικονομικών δοκίμια κάνουν πωλήσεις ρεκόρ: όλοι ψάχνουν απαντήσεις και κυρίως λύσεις. Προστρέχουμε στους  γκουρού των οικονομικών, όπως άλλοι στους αστρολόγους, για να δούμε τον χάρτη του μέλλοντος.

Το ενδιαφέρον είναι πως αυτή η εμμονή με την οικονομία αποτυπώνεται στους τίτλους. Αναφέρουμε μερικούς  χαρακτηριστικούς στους οποίους έχουν επενδύσει πολλές μπεστσελερικές προσδοκίες οι εκδοτικοί οίκοι. Καταρχήν, μόλις κυκλοφόρησαν τα «Womenomics» και  «Obamanomics», ενώ περιμένουμε τα «Slackonomics», «Scroogenomics». Το Νοέμβριο έρχεται το «Suyperfreakonomics», που μοιάζει με σίκουελ του «Freakonomics».

Μια άλλη ενδιαφέρουσα τάση θέλει τίτλους μονολεκτικούς. Και κυριολεκτικούς. Έρχονται  λοιπόν τα «Waste», «Shark», «Allegedly», «Mojo», «Paranoia».

K.I.A.

βοηθάει το ΕΜΣΤ. Ο καλός συλλέκτης πρέπει, ούτως ή άλλως, να μοιράζεται την τέχνη με το κοινό.

Μετά τις εκδόσεις Ίκαρος, που ετοιμάζουν έκδοση με ανέκδοτα ποιήματα και σημειώματα του Νίκου Καρούζου και απευθύνουν έκκληση σε όσους έχουν κάποια στην κατοχή τους να επικοινωνήσουν με τον οίκο, σειρά έχει ένα σημαντικό όνομα της εικαστικής σκηνής.

Ο λόγος για τον Χρόνη Μπότσογλου και τη μεγάλη εικαστική έκθεση που ετοιμάζει προς τιμήν του το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Προκειμένου η αναδρομική να «τιμά» τον τίτλο της και να είναι αντιπροσωπευτική, το ΕΜΣΤ απευθύνει έκκληση στους κατόχους έργων του να επικοινωνήσουν με το μουσείο, ώστε να πραγματοποιηθεί μια όσο το δυνατό πληρέστερη καταγραφή και μελέτη των έργων του καλλιτέχνη.

Επικοινωνία : Τίνα Πανδή, Βοηθός επιμελήτρια ΕΜΣΤ

Κτίριο Ωδείου Αθηνών: Βασ. Γεωργίου Β' 17 -19 & Ρηγίλλης Αθήνα, 10675

Τηλέφωνα: 210 9242111-3

Φαξ: 210 9245200

Mail : historicalcollections@emst.gr

K.I.A.

Οι «New York Times» δεν δημοσίευσαν τη διορθωτική επιστολή μου.

Βαρέθηκα αυτά τα βαρύγδουπα ξένα ΜΜΕ. Όποτε υπάρχει κάποιο γεγονός στην Ελλάδα (εκλογές, Ολυμπιακοί, κ.λπ.) σε κυνηγάνε για να μαζέψουν υλικό. Λεηλατούν μετά τις πληροφορίες και τις απόψεις σου (το μισό άρθρο για τα εγκαίνια του Μουσείου ήταν από μένα) βάζουν και μια-δυο φράσεις σου επώνυμα, και αυτό ήταν. Τώρα αν οι φράσεις αποδόθηκαν λάθος - τι έγινε; Παράπλευρες απώλειες.

Εν τω μεταξύ, όζει το ελληνικό Διαδίκτυο από τον οχετό που εξαπολύθηκε εναντίον μου. Κι ας είναι προφανές ότι πρόκειται για λάθος του δημοσιογράφου (είναι δυνατόν να είπα πως όλοι οι Έλληνες μιλούσαν Αλβανικά και αυτοαποκαλούνταν Ρωμαίοι;).

Οι «Αλβανόφωνοι Ρωμαίοι» - η γκάφα του κ. Kimmelman - θα γίνει ανέκδοτο. Μόνο που το χρεώνομαι εγώ!

Μερικοί θεώρησαν υπερβολικό το «δεν ξαναδίνω συνέντευξη». Κι όμως το εννοώ απόλυτα. Ο μόνος λόγος που τις έδινα ήταν για να εξυπηρετήσω τους επισκέπτες και τους εδώ ανταποκριτές (μερικοί είναι φίλοι). Άλλο όφελος δεν έχω - ούτε με ενδιαφέρει η πρόσκαιρη δημοσιότητα μιας αναφοράς. (Κι αν είναι σαν την τελευταία - να μου λείπει).

Τέρμα λοιπόν - να ξεκουραστούν λίγο και οι εχθροί μου. Θα πάθουν υπερκόπωση...

Η LifO είναι μια από τις ελάχιστες εφημερίδες που έχει εναντιωθεί στην ελεεινή ελληνική ευρεσιτεχνία της κρατικής διαφήμισης. Αν και ωφελείται και η ίδια (όχι βεβαίως όσο της αναλογεί, βάσει του νόμου), γνωρίζει ότι μέσω αυτής επιβιώνουν στο χώρο κοινοί εκβιαστές και λαθρόβια έντυπα. Έχει φτάσει μέχρι το σημείο να ζητήσει την συνολική της κατάργηση, προκειμένου να ξεκαθαριστεί το τοπίο και να παραμείνουν στη χώρα, όσο γίνεται, οι υγιείς και οι σοβαροί. Αυτά που καθημερινώς διαμείβονται πέριξ των υπουργείων είναι πέρα από κάθε φαντασία. Αλλά σιγά σιγά η κατάσταση ξεδιαλύνεται και είναι πλέον εμφανείς οι άθλιοι πρωταγωνιστές ενός από τα μεγαλύτερα (διότι έιναι διαρκές) σκάνδαλα των ελληνικών κυβερνήσεων -και από τη μεριά των εκδοτών και από τη μεριά των υπουργών.

Για το θέμα γράφει σήμερα στην "Καθημερινή" ένα πολύ εύστοχο άρθρο ο Αλέξης Παπαχελάς. Το αναδημοσιεύουμε.

"Eίναι το κλείσιμο του «Ελεύθερου Τύπου» η αρχή του ξεφουσκώματος μιας ακόμη ελληνικής «φούσκας»; Αυτό είναι ένα κρίσιμο ερώτημα που θα απαντηθεί από τη ζωή τους επόμενους μήνες. Γεγονός είναι πως εδώ και πολλά χρόνια, όλοι οι ειδικοί σε θέματα Τύπου επισημαίνουν πως η Ελλάδα έχει πολύ περισσότερα κανάλια και εφημερίδες από όσα αντέχει ή από όσα της αναλογούν για το μέγεθος του πληθυσμού. Κάποιοι ισχυρίζονται πως αυτό είναι καλό για τη... δημοκρατία μας και την πολυφωνία. Κάποιοι άλλοι πάλι πιστεύουν πως πίσω από την πανσπερμία των μέσων ενημέρωσης κρύβονται ελληνικές ιδιαιτερότητες, οι οποίες δεν είναι απαραιτήτως κολακευτικές για τη χώρα μας.
Μία φράση έκανε μεγάλη εντύπωση από την ανακοίνωση του Ιδρύματος Τύπου για το κλείσιμο της εφημερίδας: «Ενα μέσο ενημέρωσης δεν μπορεί να λειτουργεί με μεγάλες ζημίες και αυτό να συνεχίζεται επί μακρόν, χωρίς να δημιουργεί παρανοήσεις». Πράγματι, είναι λογικό κάποια μέσα ενημέρωσης να έχουν ζημίες φέτος λόγω της οικονομικής κρίσης. Πώς όμως και για ποιον λόγο μπορεί να υπάρχουν ΜΜΕ τα οποία συσσωρεύουν ζημίες και κανείς δεν δίνει λογαριασμό για το ποιος τα χρηματοδοτεί, προφανώς αδιαφανώς; Ισως έχει έλθει η στιγμή να εφαρμοσθεί η ιδέα που απαντάται στο εξωτερικό για το αρνητικό «πόθεν έσχες» στον χώρο των ΜΜΕ.
Ο Τύπος στην Ελλάδα έχει, όμως, μία ακόμη ιδιαιτερότητα. Οι πολιτικοί που έρχονται στην εξουσία αντιμετωπίζουν μια πλειάδα εκβιασμών από ιδιοκτήτες ΜΜΕ και πάντοτε, μα πάντοτε, ενδίδουν στις πιέσεις τους για προνομιακή μεταχείριση. Αλλοι δεν πληρώνουν ΙΚΑ, άλλοι ΟΤΕ, άλλοι παραβιάζουν κάθε εργατική νομοθεσία δημιουργώντας ένα εξαιρετικά ανθυγιεινό περιβάλλον για όσους κάνουν το λάθος να παίζουν με βάση τους επίσημους κανόνες και όρους του παιχνιδιού. Το περίεργο είναι πως από αυτή τη συναλλαγή ποτέ δεν βγαίνει κερδισμένη η όποια κυβέρνηση, πρώτον, γιατί της κάνει μεγάλη ζημιά η ταύτιση με τέτοιου τύπου συμφέροντα και δεύτερον, γιατί ο ευεργετηθείς εκδότης το «στρίβει» με την πρώτη αρνητική δημοσκόπηση.
Εν πάση περιπτώσει, είναι η ώρα να μπουν σαφείς και διαφανείς κανόνες στο πώς μοιράζεται η κρατική διαφήμιση και για το ποιες πρέπει να είναι οι σχέσεις κράτους και ΜΜΕ. Αν το κράτος αποφασίσει πως ο χώρος του Τύπου συνιστά πλέον προβληματικό κλάδο, θα μπορούσε να τον επιδοτήσει -όπως συνέβη στη Γαλλία- με ευρηματικούς τρόπους που θα τον βοηθήσουν να προσαρμοσθεί στις νέες πραγματικότητες. Αν όμως μπούμε σε ένα παζάρι όπου απλώς το κράτος θα θέλει να έχει «στο χέρι» διάφορα έντυπα, η ζημιά στην αξιοπιστία του Τύπου θα είναι μεγάλη.
Με το κλείσιμο του «Ελεύθερου Τύπου» αντιληφθήκαμε και στη δική μας αυλή πως υπάρχει κρίση στον Τύπο. Κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει αν και ποια κανάλια και εφημερίδες θα κλείσουν τα επόμενα 1-2 χρόνια. Σίγουρα υπάρχουν κραυγαλέες περιπτώσεις οι οποίες δικαιολογούνται μόνο επειδή οι ιδιοκτήτες τους έχουν βρει δημιουργικούς τρόπους να τα χρησιμοποιούν ως μέσο πίεσης για άλλες δραστηριότητες. Κάποιοι πιστεύουν πως τα ΜΜΕ στην Ελλάδα μπορεί να συνεχίζουν να επιβιώνουν με μεγάλες ζημίες, δραματική μείωση των διαφημιστικών τους εσόδων και μεγάλες αυξήσεις στους εργαζομένους. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ πιο σκληρή και άσχετα από το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, σημασία έχει να αρχίσει ένας ουσιαστικός διάλογος για το τι πρέπει να αλλάξει στον Τύπο στην Ελλάδα. Ο «Ελεύθερος Τύπος» μπορεί να έκλεισε λόγω υπερβάλλοντος ναρκισσισμού και της παγκόσμιας (όχι ελληνικής) κρίσης. Εκανε, όμως, ακόμη πιο ανάγλυφη τη σκληρή πραγματικότητα στον χώρο του Τύπου και την ανάγκη να σταματήσουν τα φαινόμενα της ανομίας και των ελληνικών ανωμαλιών στον χώρο των ΜΜΕ.

Ερωτήσεις μετά το θάνατο του  Μάικλ Τζάκσον και εν αναμονή των αποτελεσμάτων της νεκροψίας για τα οποία η Λάιζα Μινέλι προέβλεψε ότι μόλις ανακοινωθούν  «all hell's going to break loose».

Έχει κληροδοτήσει ο Μάικλ Τζάκσον στον Πολ ΜακΚάρτνι τα δικαιώματα για τον κατάλογο με τα 200 τραγούδια των Beatles που είχε αγοράσει μετά από πραγματική μάχη μεταξύ των δύο αλλά και της Γιόκο Όνο; Η φιλία των δύο αντρών διεκόπη απότομα το 1985 όταν ο Τζάκσον απέκτησε τα δικαιώματα. Λέγεται ότι είχε μετανιώσει και δεν αποκλείεται στη διαθήκη του να επιστρέφει τον κατάλογο στον ΜακΚάρτνι.

Πόσα θα πληρώσουν οι φανατικοί οπαδοί του Τζάκσον για να αποκτήσουν ένα αντικείμενό του; Θα μάθουμε πολύ γρήγορα, μέχρι το βράδυ για την ακρίβεια, αφού σήμερα στο πλαίσιο δημοπρασίας των Julien's Auctions θα δημοπρατηθούν 21 αντικείμενα του βασιλιά της ποπ. Ανάμεσά τους το σχέδιο ενός νεαρού αγοριού που είχε ζωγραφίσει ο Τζάκσον με τιμή εκτίμησης από 1.500 ως 2.000 δολάρια, ή ένα πουκάμισο με Σβαρόφσκι που φορούσε σε μια συναυλία του, με τιμή εκτίμησης 1.000 έως 1.500 δολάρια.

Τι θα απογίνουν τα τρία παιδιά του Μάικλ Τζάκσον; Είναι οι κληρονόμοι του, και είναι ίσως τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει με τον πιο σουρεαλιστικό τρόπο. Θα χρειαστούν ειδική προσέγγιση για να ενσωματωθούν στον κανονικό κόσμο. Μάλλον θα τα αναλάβει η γιαγιά τους, μητέρα του Τζάκσον, καθώς η μητέρα των δυο πρώτων παιδιών είχε δικαστικά απομακρυνθεί από αυτά, ενώ το τρίτο γεννήθηκε με παρένθετη μητέρα.

Κ.Ι.Α.