Θα γράψω ένα βιβλίο μου είπε. Δεν το περίμενα από αυτόν. Ίσως από οποιονδήποτε άλλον.

Ήταν αποφασισμένος να μου εμπιστευτεί όλο του το σχέδιο.

- “Ήταν πάντα γραμμένο στο μέρος εκείνο του μυαλού, που όπως κανένας μας, έτσι κι εγώ δεν μπορώ να ελέγξω. Εκεί όπου οι ενέργειές μας προαποφασίστηκαν, και παρουσιάζονται στην ώρα τους, στο δικό τους χρόνο. Εκεί όπου -ίσως- κατοικεί η μοίρα. Νομίζω πως το βιβλίο μου βρισκόταν για πολλά χρόνια εκεί, σα σκορπισμένο χειρόγραφο.. κι έτσι ακριβώς θέλω να το γράψω. Φαινομενικά να το διατρέχει ένας μύθος από τους συνηθισμένους, καθώς όμως το διαβάζεις να βρίσκεσαι μπροστά σ’ ένα λάθος νόημα. Η διήγηση θα παρουσιάζει κενά, όπως ένας δρόμος με λακκούβες, και τα κενά αυτά θα έχουν την αντιστοιχία τους σ’ ένα άλλο σημείο του κειμένου, όπου η παρουσία τους θα δημιουργεί άλλο πρόβλημα, σα να έβαλαν πίσσα σ’ ένα άρτιο κομμάτι του δρόμου, κι έτσι θα γεννιέται μια καινούρια ανωμαλία, κ.ο.κ. Στην αρχή μπορεί να αντιστρέψω τη δεύτερη με την Τρίτη σελίδα, στην τέταρτη ν’ αλλάζει η σειρά των παραγράφων, μέχρι να φτάσει η αποδόμηση των φράσεων. Ακόμα και των λέξεων. Και των άρθρων … ”

- “Σκοπεύεις να προσφέρεις πολλές συγκινήσεις σε όποιον το διαβάσει, του είπα, και προφανώς ζητάς να σου αφιερώσουν μεγάλο μέρος από τον χρόνο τους. ”

Η απάντηση φάνηκε πως είχε δοθεί πολύ πριν την παρατήρησή μου.

- “Δεν τους ανήκει, δεν μου ανήκει, δεν μας ανήκει κανένα κομμάτι του χρόνου. Ο χρόνος που μας διατέθηκε είναι ήδη πεπερασμένος, και το ίχνος που αφήνει φεύγοντας ιλιγγιωδώς, είναι ο χώρος. Ζούμε σ’ έναν χώρο στατικό. Βλέπουμε γύρω μας ό,τι πετάει πίσω του ο χρόνος. Σκουπίδια, χαρτοτρίματα, σκόνες και ματαιότητα, μπαίνουν στη δίνη του πριν και του μετά χρόνου. Κι ο χρόνος ο παρόν, ένα νησί άγνωστο στην αβέβαιη μνήμη και τη ρευστή ελπίδα.”

- Σαν χοάνη το περιέγραψες…

- Έτσι ακριβώς. Χοάνη με άπειρο στόμιο και μια μικρή μυστική έξοδο που βγάζει σ’ ένα κρυφό σημείο του εγκεφάλου. Εκεί όπου κατοικεί η μοίρα.

- Έχεις την υπομονή, να συντάξεις το ..σκορπισμένο χειρόγραφο, και μετά να…

- Θα το γράψω! με έκοψε απότομα !

Με πρωτοβουλία της βουλευτού Επικρατείας και εισηγήτριας του κοινοβουλευτικού τομέα τουρισμού του ΠΑΣΟΚ, οργανώνεται «επίθεση φιλίας» προς τους ξένους τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα μας.

Με αυτή τη φράση κατέβασε μαθητές στο λιμάνι του Πειραιά, τους εφοδίασε με τσαντούλες που περιείχαν μια μπουκάλα ούζο και  πατέ ελιάς, και τα μοίρασε -δια των μαθητών- σε γερμανούς επιβάτες κρουαζιερόπλοιου.

Γιατί όχι, εξυπνότεροι είναι οι χαβανέζοι? Πως αλλιώς θα μπορούσε να προβληθεί η Ελλάδα αν δεν σαχλαμάριζε αντιστοίχως, καθότι δεν διαθέτουμε στην παράδοσή μας γιρλάντες? Τι να τους δίναμε? Μαγιάτικα στεφάνια?

Ο «Ριζοσπάστης» δημοσίευσε την υπεύθυνη δήλωση, με την υπογραφή του υπουργείου Παιδείας, που δόθηκε στους γονείς για τη συμμετοχή των μαθητών στη φιέστα που ετοίμαζε η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ με την ...ευγενική χορηγία του Συνδέσμου Αντιπροσώπων Αεροπορικών Εταιρειών. Πρόκειται για «μνημείο» υποτακτικής αντίληψης, αναπαραγωγής της «θεωρίας» της ψωροκώσταινας, που ζητιανεύει για να ζήσει, μια «εικόνα» από άλλες εποχές. Σκοπός τους ήταν να συκοφαντήσουν τους αγώνες των εργαζομένων ενάντια στα μέτρα, να στρέψουν μαθητές και γονείς ενάντια στις κινητοποιήσεις που διεκδικούν τα συμφέροντά τους. Συγκεκριμένα, από τους γονείς μαθητριών ζητήθηκε να υπογράψουν την παρακάτω δήλωση:

«Δηλώνω υπεύθυνα ότι επιτρέπω στη μαθήτρια ....... της Γ 'Τάξης να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις «επίθεσης φιλίας» προς τους ξένους τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα μας, ώστε να αντιστραφούν οι αρνητικές εικόνες που εξέπεμψαν τα διεθνή ΜΜΕ το τελευταίο διάστημα. Οι εκδηλώσεις οργανώνονται με πρωτοβουλία της Μάγια Τσόκλη (βουλευτή Επικρατείας και εισηγητή του κοινοβουλευτικού τομέα τουρισμού του ΠΑΣΟΚ) και του Ντίνου Φραντζεσκάκη (Προέδρου του Συνδέσμου Αντιπροσώπων Αεροπορικών Εταιρειών) και θα λάβουν χώρα την Τρίτη 1 Ιουνίου 2010 από 16:00 - 18:00 στο λιμάνι του Πειραιά. Οι μαθήτριες του σχολείου μας θα μοιράσουν στους τουρίστες που αναχωρούν δώρα σε συσκευασίες του ΕΟΤ ».

Εις ανώτερα.. και δουλοπρεπέστερα !!! Μάλλον ετοιμαζόμαστε για νέο σχέδιο Μάρσαλ !

-Ένας αλμπίνος πίθηκος πάτησε την ουρά μου,

κι ως να σαστίσω σάλταρε και βρέθηκε μπροστά μου.

-Σαράντα χρόνια ποιητής με μαϊμουδένια χάρη,

ψάχνω έναν δρόμο επιστροφής καλό μου παλικάρι!

-Μπορώ εγώ βοήθεια σ' αυτό να σου προσφέρω?

να πεταχτω, κι έναν καφέ, τούρκικο να σου φέρω?

-Το καφεδάκι θα το πιώ, κέρασμα δεν αρνιέμαι,

και μια ιστορία θα σου πω..

-Στα χείλη σου κρεμιέμαι !

-Αρχίζω με ερώτηματα βαθιάς φιλοσοφίας

κι εσύ δώσε απάντηση πιστής ειλικρινείας.

- Εις τον Δαρβίνο ορκίζομαι απάντηση να δώσω

κι αυτή σου την επίσκεψη να σου την ξεπληρώσω.

- Πες μου λοιπόν ποιός είσαι 'συ, μαζί κι εγώ, ποιός είναι ο καθένας,

ποιόν προσκυνάς, ποιόν καρτεράς, είναι Θεός κανένας?

- εεεε.... εεε.... εε.... ε.. ε.

- Με τη σιωπή μου απάντησες και πάμε παρακάτω,

γιατί στη ζούγκλα είναι καλά, κι εδώ όλα άνω κάτω.

- Έ..εεναν καφέ, τον δύναμαι, κι αντάμα να τον πιούμε,

όμως σ' αυτά που με ρωτάς δεν ξέρω τι να πούμε.

- Η εποχή είναι κρίσιμη και άνοιξε τ' αυτιά σου,

θυμίσου όλα όσα γίνανε και κρύβε τα χαρτιά σου..

..ποιός είναι μάγκας και νταής, ποιός είναι ο καπάτσος,

ποιός αγαθός ερευνητής, ποιός ιερέας ή μπάτσος?

ποιά ήταν τα χρόνια τα καλά, πότε πλακώσαν οι Ούνοι?

που έχει την πούτσα ο αστακός? πως κλάνει το μπαρμπούνι?

Ποιό αφεντικό σε πρόσεξε και ποιός εθνοπατέρας,

ένιωσες να 'σαι νικητής, ή πιόνι κάποιας λέρας?

Αυτό που λέμε απόλαυση και ιδιοκτησία,

ήταν δικό σου, ή δανεικό από τράπεζες & σία ?

Σε πούλησε ποτέ κανείς με δόλωμα φιλίας

για να βρεθείς αργότερα μονάχος και παρίας?

Σου είπαν κάνε υπομονή, κι εμείς θα δεηθούμε

αρκεί να 'σαι καλό παιδι.. και όλα θα τα βρούμε?

Ποιός έσπασε το μαρμαρο, και ποιός θα το πληρώνει..

ποιός θα τη βγάζει καθαρή, με μπάρμπα στην Κορώνη ?

Δε λέω άλλα, βαρέθηκα που σα χαζός κοιτάζεις.

Θα 'πρεπε να 'σαι ο έξυπνος, μα όσο πάει μου μοιάζεις !

Σε έχω βρίσει, σε έχω υπερασπιστεί, σε έχω αναγνωρίσει για την Ελληνικότατη χρήση της γλώσσας, σε έχω επιθυμήσει για την εικονοκλαστική σου αντίληψη, σε έχω συμπονέσει για τη μοναξιά της επιμονής, σε έχω φανταστεί, σε έχω -μονομερώς & δια της φαντασίας- κάνει παρέα, και τελικά σε παραδέχομαι για το σθένος να πιάνεσαι μύτη με μύτη με ένα σύνολο τιμητών που το έχουν έτοιμο κάθε στιγμή να δείξουν το γλιτσερό προσωπείο.

Λες να με διαγράψουν κι εμένα?

http://www.youtube.com/watch?v=C_FIZnvuFvA&feature=player_embedded

Λάβετε τον κόπο παρακαλώ για 1.40΄΄ να δείτε το βιντεάκι. Θα κάνει σε όλους καλό, ένας μικρός συνειδησιακός σεισμός !

Η εξουσία γεννά διαφθορά, και  η αισθητική της διαφθοράς ορίζει το μέγεθος και τη ρώμη της οργής που θα εισπράξει.

Οι σημερινοί νεκροί, άμοιροι αμνοί θυσιασμένοι, πλήρωσαν έναν λογαριασμού που οι ίδιοι δεν άνοιξαν, κι όμως βρέθηκαν παρόντες ίσα ίσα για να τους παρασύρει η δίνη.

Από το βάθος της σωματικής μηχανικής κι από το χάος της ηλεκτροχημικής εγκεφαλικής μας σύστασης, ξεπηδούν δυνάμεις βίας που φτάνουν και ξεπερνούν τα μοιραία όρια της τραγωδίας και της φρίκης.

Η οργή πάντα θα ανακαλύπτει αφορμές για να ξεσπάει, η εξουσία θα ομονοεί απέναντι στη διασάλευση, ώσπου να επανέλθει η γλυκιά και νυσταλέα θαλπωρή του φορμαλισμού. Και πάλι όλα μέλι γάλα.

Είμαστε προσωπικότητες εγκλωβισμένες στα αντανακλαστικά τους. Οι σωματικές μας λειτουργίες υπακούν στο ημερήσιο άγχος, τρομάζουμε από κάθε είδους βάθος, και πασχίζουμε να κρατηθούμε στην επιφάνεια. Φελλοί. Ρηχότητα! Κενότητα!

Δίκαιη η οργή, αλλά μου αρέσει να φαντάζομαι πως ξαναγίνεται μαζική συγκέντρωση, εκατονταπλάσια της σημερινής, και να μην γίνει ΚΑΜΙΑ πορεία. Δια της ακινησίας, και κυριολεκτικά με σταυρωμένα τα χέρια, να μπλοκάρει η Αθήνα από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Μην κλείσει καμιά υπηρεσία, μην εμποδιστεί δια της βίας κανείς, παρά να γεμίσουν οι δρόμοι πεζούς. Κανείς βανδαλισμός, παρά μόνο ασφυξία από όλα όσα ματαιωθούν, μαζί με την ίδια τη λειτουργία της πόλης.

Τέτοια περφόρμανς δεν έχει ξαναγίνει!

Η μελέτη της ανθρώπινης βίας, διαχρονικά, αλλά και ιδιαίτερα στη σύγχρονη εποχή, αποτελεί μείζον θέμα σε πλήθος νομικών κοινωνικών και ανθρωπολογικών ερευνών. Το σημερινό πνεύμα διαμαρτυρίας και επανάστασης στο κέντρο της πρωτεύουσας, οριοθετεί το μέγεθος (της βλακείας σε κάθε περίπτωση) και του μένους απέναντι στον λεγόμενο δημοκρατικό νόμο: το νόμιμο και ηθικό, ας μην ξεχνάμε, ήταν το τελευταίο ερέθισμα προς την βεβαρυμμένη κοινωνική συνείδηση, και προς τον επικείμενο αποστραγγισμό της ατομικής οικονομίας. Η εξουσία θα προκαλεί διαρκώς, κι αν θέλουμε το δίκιο μας, ας μην το ψάχνουμε με φάτσα που έχει άδικο. Εκείνοι δεν πρόκειται να μας ζητήσουν συγνώμη για το χάος που προκάλεσαν δομημένο από την απληστία τους και τον οπορτουνισμό τους. Εμείς πάλι, δεν πρέπει να τους προσσφέρουμε το άλλοθι να μας ονομάζουν περιθωριακούς, μεμονωμένα περιστατικά,ή προβοκάτορες.

* Σας φιλώ στη μούρη!

Ναι, το γράφω στον τίτλο, για να βρίσκεται στις εμφανίσεις του γκούγκλινκ! Τέτοιες πληροφορίες, δεν είναι να τις κρατάς για τον εαυτό σου!!

Υπάρχουν εγγυημένες συνταγές, τόσο για να απολαύσεις ένα πιάτο, όσο και για να συναντήσεις την υπέρτατη συγκυρία. Μια αξέχαστη ανάσταση πρέπει λοιπόν, να περιλαμβάνει τα εξής:

Μόλις σε δούνε στην ταβέρνα, να σου δείξουν πως ήδη είναι γεμάτοι, κονομήσανε γι’  απόψε, και δεν είναι καλή ιδέα να περιμένεις κάποιο τραπέζι μόλις είναι διαθέσιμο.

Επειδή η γκαντεμιά όταν ετοιμάζεται να συμβεί, γίνεται έργο τέχνης, την ίδια στιγμή φεύγει μια παρέα, και αναγκάζονται να σου προτείνουν να καθίσεις εκεί που μόλις άδειασε. Το υπόλοιπο του αναστάσιμου δείπνου, παραμένει μπροστά σου με μεγαλειώδη βουνά από κόκκινα τσόφλια, παγωμένα λιπαρά παϊδάκια, και αναμένεις τη σειρά σου.

Ο σερβιτόρος που μαζεύει τα ξεμασουλισμένα απομεινάρια, παίρνει με βιάση τα πιάτα στο χέρι, και για να γλυτώσει μια επιπλέον υποχρέωση, αδειάζει το σταχτοδοχείο ΜΕΣΑ στο βαθύ πιάτο της μαγειρίτσας !!! όταν δει ότι είναι ανώφελο να χτυπάει το τασάκι στο χείλος του πιάτου για να αδειάσει, ακουμπάει το δάχτυλο στον πάτο της σταχτοθήκης, το σκαλίζει καλά καλά για να ξεκολλήσει τα όσα τον δυσκόλεψαν. Περήφανος, αφήνει το κατόρθωμά του κάτω στα μούτρα σου.

Στη συνέχεια –και πάντα για να μην χάνει χρόνο- παίρνει τα σερβίτσια από το Reserve τραπέζι, και τα πετάει μπροστά σου. Τα μπολ με τις μαγειρίτσες έρχονται και ενώ το πρώτο στο σερβίρουν, κι ας πάει στα κομμάτια πως θα έπρεπε να προηγηθεί η κυρία, το δεύτερο αφήνεται έρημο στη γωνία του τραπεζιού. Έτσι βέβαια σου δίνεται η μοναδική ευκαιρία να το προσφέρεις στην καλή σου, και να της δείξεις ενδιαφέρον. Ενόσω το κάνεις αυτό, η φετούλα με λαδορίγανη σε καρτερεί μετέωρη, αφού ο νεαρότατος σερβιτόρος με το πίρσινκ στα χείλια, δεν καταδέχεται να πλησιάσει ένα ακόμα βήμα ώστε να φτάσει στο τραπέζι, και αναμένει με όλο το δίκιο του κόσμου -του- να τον ξαλαφρώσεις και να το πάρεις από το χέρι του.

Αν θεωρήσεις πως το παιχνίδι της αναστάσιμης μοίρας τελειώνει εδώ, την πάτησες. Όχι, διότι ο Μέρφι μόλις πήρε μπροστά, και ο νόμος του –σκληρός αλλά νόμος- πρέπει να εφαρμοστεί έως τέλους. Έχει κι άλλα κομμάτια το ντόμινο.

Μέσα στη βαβούρα, φτιάχνεις αγκύλες στο μυαλό σου, και μένεις για λίγο μαλάκας. Προσπαθείς να πεις πως δεν φταίνε  οι άλλοι. Ούτε οι κουρασμένοι εργαζόμενοι, ούτε το μαγαζί, ούτε η κοινωνία η πουτάνα, παρά, φταίς ο ίδιος που παρουσιάστηκες χωρίς κράτηση σε ώρα αιχμής, και επιβαρύνεις το προσωπικό με την παράλογη αίτηση να φας, και φυσικά, να τους πληρώσεις.

Λες, μην κουράσω το μυαλό μου.. ας ασχοληθούμε με τη ζουμερή μαγειρίτσα. Απλά, βρίσκεσαι να ψάχνεις μάταια τα κουτάλια.

Ένα οργισμένο κύμα από καυτό αίμα ανεβαίνει στην κορυφή του κεφαλιού, και ρωτάς την αγαπημένη σου αν είναι έτοιμη να σηκωθείτε και να φύγετε. Στη δική της περίπτωση, ένα άλλο κύμα ανεβαίνει στα τρυφερά της μαγουλάκια από ντροπή, κι αφού πρέπει να λουστείς όλο το έργο, φωνάζεις τον μοδάτο νεαρό για να καταθέσει την εκτίμησή του για τον τρόπο που τρώγεται η σούπα. Η δικιά σου –γι’ αυτό άλλωστε την αγαπάς- προλαβαίνει τον όλο ηλεκτρισμό, και προλαβαίνει ευγενέστατα να ζητήσει τα κουτάλια. Τα θαυμαστά κοχλιάρια, αυτό το επίτευγμα της ανθρώπινης νόησης, καταφτάνουν εντός ολίγου από άλλο σερβιτόρο, κάτι που δείχνει την ατάκα που προηγήθηκε: “Πήγαινε τα κουτάλια στους μαλάκες” !

Το αξιοπρεπές μαγαζί με τον εντυπωσιακό διάκοσμο, έχει φροντίσει αυτό που λέμε.. λεπτομέρεια! Έτσι, τα τεράστια σε μέγεθος πιάτα, δυσκολεύουν τον έφηβο, που έχει ανάγει σε τεχνοτροπία να παραδίδει το φαγητό χέρι με χέρι.

Παραξενιά μου, κι όμως μου τη δίνει αυτό! Αρνούμαι. Με μια λέξη. Σε εστιατόριο είμαι, δεν παράγγειλα ντελίβερι. Του δίνω λοιπόν το ελεύθερο να πλησιάσει το τραπέζι, μιας και δεν θεωρούνταν μέχρι τότε αυτονόητο, και η ζωγραφιά της δυσαρέσκειας στο πρόσωπο, χρωματίζεται και από ένα επιφώνημα εεε!!! Δίκιο είχε το παιδί. Αναρωτήθηκε: Τι θα μας ζητήσουν ακόμα???

Φυσικά δεν μας πλησίασε ξανά, άφησε τους άλλους να τα βγάλουν πέρα με τα στραβόξυλα. Από το κλίμα πια, είχαν φανεί οι προθέσεις εκατέρωθεν. Το χλιαρό σπληνάντερο, μαζί και το κοκορέτσι δεν μας άνοιξαν επιπλέον την όρεξη, κι έτσι τσιμπήσαμε, και τους βάλαμε στον παραπανίσιο κόπο για λίγο ακόμη κρασί.

Στο τέλος της συγκλονιστικής βραδιάς, προσφέρθηκαν να μας κεράσουν γλυκό, κι αφού δεν πήγαινε τίποτε κάτω, μας πρόσφεραν ένα σφηνάκι.. “Έτσι, για να μην φύγετε με το παράπονο” !!! Κερασάκι  στο όλο αριστούργημα, ήταν πως το σφηνάκι ήταν μαστίχα, κάτι που η καλή σου σιχαίνεται, αλλά… ας ήξερε να σε ακολουθούσε εγκαίρως όταν της πρότεινες να φύγετε. Μπορεί κάτι να έμαθε τώρα.

Α!! τα καληνυχτίσματα με τους ανθρώπους του μαγαζιού, ειπώθηκαν μουρμουριστά, χωρίς να με κοιτάζουν στα μάτια, γιατί βλέπεις, όταν πληρώσαμε, αρνήθηκα να φύγω αν δεν έπαιρνα την απόδειξη που πήγαν να την κάνουν στη ζούλα.

Πηγαίνετε στην Ελάτη, είναι πραγματικά όμορφα. Οδηγήστε και την πίσω διαδρομή, που βγάζει στα Μετέωρα. Τώρα.. αν πέσε πάνω σε παρόμοια περίπτωση, ή κάνετε πως δεν καταλάβατε τίποτα, ή ξεμπροστιάστε όσα σας ενόχλησαν.

Είμαστε μικροί και ανήμποροι να αντιδράσουμε, ή να ληφθεί υπόψιν η φωνή μας. Κι όμως, αν κάτι τρέμουν οι μεγάλοι ηγέτες, είναι οι μαζικές αντιδράσεις. Δεν λέω στα όπλα για αντάρτικο, μιλάω για μεγάλες μαζικές ενέργειες. Μέσα από τις εκλογές, μέσα από κινητοποιήσεις, μέσα από μακρύ και σκληρό μποϊκοτάζ. Αν στις συνεδριάσεις των G7&8 οι ηγέτες κλείνονται στην αφάλεια μιας περιφρουρημένης ζώνης, η τρομάρα τους είναι το τι γίνεται παραέξω. Δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε αμελητέο, το ότι οι Σαρκοζί και Μέρκελ έκαναν δηλώσεις κατά την τελευταία σύνοδο, στα όρια της συμπαράστασης στον ακτιβισμό. Μακριά από το πλήθος είναι ήσυχοι, χωρίς το πλήθος όμως, είναι ξοφλημένοι.

Δύο βιβλία του Νίκου Μπελογιάννη και ένα της συντρόφου του Ελλης Παππά παρουσιάστηκαν χθες  στη Στοά του Βιβλίου, 58 χρόνια από την εκτέλεση του πρώτου με την κατηγορία της κατασκοπείας. Κείμενα λογοκριμένα κι αυτά στην εποχή τους. Από οικείους, που τα χαρακτήρισαν επικίνδυνα.

"Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα" και "Το σχέδιο για μια ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας" πρώτου, καθώς και το "Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου" της έτερης, τα οποία εκδόθηκαν μαζί από τις εκδόσεις Αγρα. Πρόκειται για την παρακαταθήκη που άφησε η σύντροφος του συντρόφου, και που ο καθένας θα τα χρησιμοποιήσει κατά την υποκειμενική του ωφέλεια. Ωστόσο, αυθεντικότερη ερμηνεία στον απόηχο της ιστορίας, δεν είνανι άλλη, όπως προσωπικά εκτιμώ, από του γιού τους, του Νίκου.

Από το άνοιγμα της διαθήκης της Έλλης Παππά, τα περίμενα αυτά τα βιβλία, και αν έχω ένα στολίδι να προσθέσω στους καταραμένους της ιστορίας, είναι το ποίημα ενός ανθρώπου, με τον οποίον πέρασα ένα βράδυ στη Θεσσαλονίκη, το καλοκαίρι του '93, ακριβώς πριν επιστρέψει στην πατρίδα του, και όπως συμφωνήσαμε για το επόμενο πρωι, με περίμενε έως τελευταίου δευτερολέπτου. Κι εγώ ξενυχτυσμένος από το πάρτυ αποφοίτησης, αργοξυπνημένος σε ξένα σπίτια, δεν πήγα.

σώπα, μη μιλάς! (Ασίζ Νεσίν 1915-1995)

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα μου λέγανε:
"σώπα".

Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!"

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ....σώπα!"

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρείς το μπελά σου, σώπα".

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα"

Παντρεύτηκα , έκανα παιδιά ,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε "Σώπα".

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"
Μπορεί να μην είχαμε με δ'αύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γείτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ένας,σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
και μαζευτηκαμε πολλοι
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Εύκολα, μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν'την να σωπάσει.
Κόψ'την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς ,
χωρίς να μιλάς να λές "έχετε δίκιο,είμαι σαν κι εσάς"
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

και δεν θα μιλάς ,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ'την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμησεις Κόψε τη γλώσσα σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:
ΜΙΛΑ!....

Το είδα, και καμιά ισότητα στη ντροπή. Δεν έχει μισή δική μου και μισή δική τους. Όλη η ντροπή είναι επάνω μου, και έχω να πω οτι θέλω κι άλλη.

Στην Τατιάνα, η Αλεξανδράτου τα είπε με αλήθεια (αφού, αέρα θέλει η πουτανιά), με ελαφριά συστολή (αφού, κάνει την πουτανιά δελεαστικότερη), και με επαγγελματικό αφοπλιστικό τρόπο.

Μου είπανε -λέει- αφού κάνεις ό,τι κάνεις, πάρε κι ένα ποσό στο οποίο δεν μπορεί να αντισταθεί κανείς, κι έτσι δεν κουράστηκα ούτε άργησα να το αποφασίσω. Σκίζομαι αβέρτα, και κάποιος με πλήρωσε αντί να μου το ζητάει τζάμπα.

Αυτό είναι το σταθερό της άλλοθι. Το πιστεύω. Το χειροκροτώ.

Μπράβο στο -όμορφο- κορίτσι! Είναι ταγμένη στη λαγνεία, ο καθένας μπορεί να την αναγνωρίσει ως πρωθιέρεια της οργιακής έκστασης, και τα πιο πολλά που λέγονται δεν είναι παρά ζήλεια. Από γυναίκες που δεν τολμούν να τα δώσουν όλα στο κρεβάτι ή στη μπανιέρα, κι από άντρες που δεν μπορούν να βρίσκονται εκεί οι ίδιοι.

Ομολογώ εν βάπτισμα εις άφεση αμαρτιών, πως αυτά τα γαλάζια μάτια που παρακαλάνε για να λάβουν την εκσπερμάτιση, τα είδα στο περιλάλλητο DVD, και τα εκτίμησα.

Το κορίτσι είναι ο Ζιντάν της καύλας, και έχει τον απόλυτο έλεγχο της μπάλας. Με τρελό γούστο θα έπαιζα μαζί της ένα διπλό, ή θα έκανα προπόνηση, και τελικά...

Τζούλια, όλοι είναι υποκριτές, κι ελπίζω να φτάσει το κείμενό μου ως εσένα. Πολύ σε γουστάρω μανάρι μου, κι αφού τα φράγκα τα πήρες και έτι περαιτέρω ανάγκη δεν έχεις, έλα μωρό μου να πάρω κι εγώ λίγη χαρά από τα λεοπάρ δωδεκάποντα γοβάκια σου, να στίψω τα ζουμερά σου στηθάκια (παράδοξα ζουμερά, όντας τόσο skiny body), να μεταλάβω με νερό Dom Perignon, στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το  ...ί σου, να ακούσω τη φωνούλα την παρακλητική να ζητάει “πιο δυνατά, πιο γρήγορα”, και δεν θα προσβληθώ αν χαριεντίζουσα με πεις “μαλάκα”.

Ελά κορμάρα μου αφού σκίζεσαι με χίλια γούστα να δείξεις κατανόηση, κι ενόσο δεν έχω να πληρώσω τα “όσα πάει το μαλλί”, έλα να φτάσω στο μυαλό σου το χορτάτο πια από λεφτά και ουσίες, να γίνω πιστός της εκκλησίας Σου.

Αλήθεια το λέω, Σε Γουστάρω. Όση παρηγοριά ζητάς, όση κατανόηση, Εγώ είμαι Εδώ.Για εσένα μόνο.

Από τον πόλεμο του 2006 με τους Ισραηλινούς, είχε κυκλοφορήσει μια φωτογραφία από γειτονιά της Βηρυτού που βραβεύτηκε διεθνώς, και έδειχνε στο φόντο βομβαρδισμένα σπίτια, πιτσιρίκια να χαμοσέρνονται μπροστά τους, και σε πρώτο πλάνο ένα πολυτελές κάμπριο όπου δύο νεαρά ζευγάρια έβγαζαν φωτογραφίες την δυστυχία με τα κινητά. Δεν μπόρεσα να την ξαναβρώ, γι' αυτό και την περιγράφω, ενώ πρέπει να αναφέρω την λεπτομέρεια που έμεινε στη μνήμη μου. Λόγω υψηλής ανάλυσης, όταν την μεγένθυνα, το πολυτελές αμάξι είχε μια μεγαλειώδη κουτσουλιά. αυτός ο αχταρμάς εντυπώσεων, πέρασε μπροστά από τα μάτια μου και δια ζώσης.

*** είμαι καλομαθημένος από τις εκπλήξεις της τύχης, ειδικά όσες μου αποκαλύπτονται στα ταξίδια. εν προκειμένω η έκπληξη ήρθε εκ των υστέρων από τον #gpanta4 που η προσωπική του εμπειρία, συμπλήρωσε με ιδανικά σχόλια αυτό το ποστ! για να μην κουραστεί  κανείς ψάχνοντας, τα προσθέτω κάτω από το κείμενο, ενώ μπορείτε φυσικά να παρακολουθήσετε την φυσική εξέλιξη του διαλόγου, με χρήσιμες λεπτομέρειες από κάποιον που γνωρίζει βαθύτερα τη χώρα. sukran!

----------------------------------------------------------------------

Δηλαδή ρε κορίτσι, τι έχεις να θυμάσαι από τη Βηρυτό;

Θυμάμαι ότι το μοναδικό πράγμα που είχε χρώμα ήταν το Grand Serai, το μεγάλο τζαμί στο κέντρο της Βηρυτού, που θα μπορούσε να είναι και το σύμβολο της πόλης, όπως η Ακρόπολη για την Αθήνα. Χρυσό με θόλο στο έντονο μπλε του ουρανού, όπως θα θελαν να είναι ο ουρανός στην Βηρυτό. Στέκει φρέσκο, φωτεινό και ζωηρό κι είναι η επιθυμία, το ιδανικό και η ελπίδα πως ο Αλλάχ και ο Θεός είναι ακόμα εδώ σε αυτή την καπνισμένη πόλη που δεν πεθαίνει, ανάμεσα στα σημαδεμένα κτήρια από σφαίρες και όλμους, τις τέντες στα μπαλκόνια που κρέμονται σαν κουρτίνες, τα μπερδεμένα ηλεκτροφόρα καλώδια στον γκρίζο ουρανό, την πολιτική αφίσα του Χαρίρι, να χαμογελάει μπροστά απο τους κέδρους...

Αυτά;

Κι ότι όλη η πόλη μυρίζει shisa.. και τις γυναικοπαρέες που γίνονται υπερπαραγωγή όταν βγαίνουν καμιά δεκαριά μαζί, και τιμούν τον ναργιλέ δεόντος. Το bar Torino express, και που σου την πέσανε οι κομπολογάδες στο Μπάαλμπεκ μέχρι να αγοράσεις, και δεν αγόρασες.

Δηλαδή ό,τι τουριστικό έχει να δει κανείς, τίποτε άλλο...

Ε.. την ανοικοδόμηση που δεν ακολουθεί κανένα σχέδιο, τη φωτογραφία που δεν πρόλαβα να σε τραβήξω όταν περπάταγες και πέρασε δίπλα σου το τζιπ των UN, και τις κουφές απαγορεύσεις για να μην τραβάς φωτογραφίες.

Α, και το Jazz μπαρ θυμάμαι που απειλήθηκε η βραδιά εξ' αιτίας του λογαριασμού.

Συνοπτικά πράγματα ε;

Τον ναυτικό όμιλο που κρεμόντουσαν σπασμένα πλακάκια, σκουριασμένες εγκαταστάσεις, παρατημένος χρόνος παντού, κι όμως ήταν γεμάτος κόσμο.

Απογοήτευση ! Τόσο πέρα δώθε, και να σου μένει ό,τι πιάνει η επιφάνεια των πραγμάτων.

Άμα το θέτεις έτσι να ξεκινήσουμε από την ξενάγηση πριν χαράξει στην πόλη.

Σ΄ αυτό συμφωνώ. Ήταν extraordinary! Νύχτα και ξημέρωμα Παρασκευής, έρημοι δρόμοι, κίτρινο της ανατολής, μισόλογα του οδηγού με συναδέλφους του..

Κρίμα, δεν έχουμε μια φωτογραφία του Ταλάλ!

Δεν πειράζει. Αρκεί που πετύχαμε έναν ταξιτζή, που και κύριο θα τον έλεγα. Δεν θα την είχαμε αυτή την ξενάγηση αν δεν είχε ξεμείνει από αγώι στο αεροδρόμιο. Για να μην φύγει άδειος, πρόσθεσε μπόνους στο δρόμο για το ξενοδοχείο, την άλλη εικόνα της πόλης που ξενυχτάει, ή που ξυπνάει. Ο καημένος, μίλαγε και χασμουριόταν. Κλείνανε τα μάτια του και μας έδειχνε λεπτομέρειες (της ζωής του ουσιαστικά) από την παλιά Βηρυτό, εκείνη πριν τη γκρεμίσουν και την ξαναχτίσουν 7-8 φορές.

Κι εμένα με πήρε ο ύπνος στο ταξί, όχι μόνο τον Ταλάλ. Πάλι καλά που με σήκωσες να δούμε τις Rauche.

Pigeon rocks!

Ναι περιστερόπετρες για τους τουρίστες.

Πόσο να τον κρατούσαμε και τον οδηγό, έπρεπε να τον στείλουμε σπίτι του.

Και περπατήσαμε 6 με 8μιση το χάραμα, όταν άνοιγαν τα μαγαζιά.

Ακούγονταν τα πρώτα μπιπ – μπιπ της ημέρας.

Λες και τα κοκκόρια της ανατολής είναι οι κόρνες!

Άσε πια την ταξιτζηδική παρενόχληση. Ξέρω ρε φίλε πότε θέλω ταξί, τι μου την πέφτεις από πίσω και κορνάρεις; πόσες φορές μας κοψοχόλιασαν;

Τέλος πάντων, είναι απαράδεκτο για αραβική πόλη και δη, πρωτεύουσα να μην έχει σουκ (παραδοσιακή αγορά). Mall & Tower, Mall & Tower !!!

Τι ωραία φαίνοταν όλα μέσα στη νύχτα, ακόμη κι αν έστεκαν απομεινάρια χωρίς καμιά ελπίδα. Είχαν ζωντανό το πνεύμα τους, κι ας είχαν τελειώσει την ύπαρξη τους ουσιαστικά.

Κάτσε τώρα και περιέγραψε 1000 + 1000 + 1000 λέξεις για να φέρεις στα ίσα το αψυχολόγητο format που έσβησε της άλλη κάρτα της ψηφιακής.

Τι να κάνω; όταν είναι να χάσεις κάτι, ποτέ δεν θα συμβεί να πεις “ευτυχώς πετάχτηκαν εκείνες που δεν με ενδιαφέρουν”. Εντάξει, μαλακία μου, μην με καταραστείς τώρα σε χίλια χρόνια πατρίδας θρησκείας και οικογένειας.

Αυτές οι πρώτες βόλτες στην πόλη ίσως ήταν κι οι ομορφότερες, αλλά ας μην λέμε τα ίδια.

Καλά λοιπόν, με μια λέξη σ' άρεσε ή όχι?

Φυσικά, αλλά ό,τι μου άρεσε ήταν η αντίθεση της προσδοκίας να δεις μια αμιγή αραβία, και βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τις θλιβερές αντιδράσεις του κόσμου που έχει τόσο πολύ στραμένο το βλέμμα στην ευρώπη, κάτι που τους κάνει όλους φλατ. Μόνο στο Torino express είδαμε κόσμο διαφορετικό. Μοιάζει να έχουν ξεριζώσει μόνοι τους την ιστορία τους, σα να μην θέλουν να θυμούνται, σα να τα πήρε όλα μαζί του το περασμένο πνεύμα του εμφυλίου, και δεν ξαναστρίβει το κεφάλι του κανείς προς τα πίσω.

Mall & Tower.. τα αξιοθέατα είναι πια τα ξενοδοχεία, η ψευτοχλίδα, και η δήλωση πως: τώρα διασκεδάζουμε. Φαγητό όμως? Όσο να το πεις, τρώγεται.

Βέβαια. Κουζίνα οικεία. Και το άρακ, και τα κρασιά κεφράγια και κσαρά, όλα από την κοιλάδα του Μπεκάα.

Ναι που την είχανε κάνει κι αυτή battlefield. Τελικά η προοπτική τους είναι να ξεπεράσουν την καθημερινή ζωή τους μαζί με το στρατό. Τότε μπορεί να κάνουν ένα διαφορετικό βήμα, αλλά μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα θα έχουν ήδη γίνει Αθήνα του ΄70, τσιμεντοχτισμένη.

Τώρα πως να βάλουμε στο κείμενο το Μπάαλμπεκ?

Θα το βάλουμε με την επέτειο δολοφονίας του Χαρίρι, και τη γειτονιά της χεζμπολά.

Γράφε: ρωμαϊκό σύμπλεγμα ναών, προς τον Δία, τον Διόνυσο και την Αφροδίτη.

Ναι, να τα έχουμε πρώτα καλά με το αφεντικό, και μετά πιώμα και όργια.Ουσία είναι το τεράστιο μέγεθος του συμπλέγματος, και η έκταση που καταλαμβάνει, όμως είναι φτιαγμένο από συμπαγή κομμάτια πορόλιθου, κάτι που δείχνει "δυνατό", και τελικά αποδεικνύεται νικημένο από το νόμο της βαρύτητας. Το ρουφάει το έδαφος, και καμιά σχέση δεν έχει αν βαλθείς να το συγκρίνεις με την ακρόπολη, που μοιάζει να ίπταται, να αιωρείται. 

Μιάμιση ώρα διαδρομή με ταξί από την πόλη. Τα παζάρια ξεκινούν με τους οδηγούς από 130 δολάρια, κάνουν πως πέφτουν στα 120, και τελικά το κλείνεις στα 100.

Ο μισός δρόμος είναι χάλια, αλλά βορειότερα όπου αναλαμβάνει η χεζμπολά, όλα στρώνουν. Το υπόλοιπο οδικό δύκτιο είναι όπως είπε κι ο Ταλάλ, people's mind.. is like the road! Γεμάτο τρύπες.

Πολλά στραβά κι ανάποδα μπορείς να πεις, αλλά να μην ξεχάσουμε πως εδώ είναι το αγαπημένο μέρος διακοπών για τους υπόλοιπους άραβες. Όταν κι αυτοί ακόμα δεν αντέχουν τις καλοκαιρινές θερμοκρασίες, έρχονται στο Λίβανο που έχει το πιο δροσερό κλίμα.

Άσε τους λοιπόν να χτίζουν τις τρελές ξενοδοχειάρες και τα συγκροτήματα με βίλες, ή να πίνουν τον καφέ τους εκεί που βρίσκονται υπαίθρια μαγαζάκια.

Μισό λεπτό, θέλω να μείνω κι άλλο λίγο στην κοιλάδα. Είναι τρομερά προνομιούχοι οι γαιοκτήμονες εδώ, επειδή είναι η πιο εύφορη γη του κράτους, κι ανάμεσα σε δύο οροσειρές – Liban και Anti-liban - πάντα χιονισμένες, έχει διαρκώς επάρκεια νερού.

Α, ναι προνομιούχοι, βέβαια...οι βιλάρες πολλών από αυτών είναι χτισμένες με χασισομπάτζετ κατά πως λένε οι κακοπροαίρετοι, κατα μήκος του -ο Αλλάχ να τον κάνει- εθνικού δρόμου...!

Τελικά.. τι?

Τελικά όσοι πρόλαβαν πρόλαβαν το πάλαι ποτέ Παρίσι της ανατολης. Σκέτο φάντασμα τώρα, ζει τον τσιμεντοπυρετό, και μάλλον θα ησυχάσει όταν ξεφύγει από τους εφιάλτες του. Και μέχρι τότε... θα έχει χάσει κάθε ίχνος από την ιστορία του.

Ξαναπάμε Λίβανο?

Άμα ψήνεσαι με τα υπόλοιπα της Τύρου και της Σιδώνας, και γύρω γύρω το τίποτα, ναι. Εγώ όμως δεν το βλέπω να ψήνομαι. Τουτέστιν, άστο. Για Συρία και Ιορδανία, ξεκινάω, ναι!

Καλό ακούγεται.

*** gpanda:

Ζω, με συχνά διαλείμματα για Αθήνα, τα τελευταία 3,5 χρόνια στη Βηρυτό και στα Βόρεια προάστιά της...σύμφωνοι άναρχη δόμηση, σκουπίδια στις παραλίας, ντουμάνι από τους ναργιλέδες, αταίριαστη χλιδή ανάμεσα στα χαλάσματα..αλλά αν είδες μόνο αυτό στο Λίβανο, μάλλον δεν είχες σωστούς οδηγούς...υπάρχουν θαυμάσια μέρη στα βουνά, κρυμμένα μοναστήρια, διαδρομές σε ποτάμια και δάση, όμορφα χωριά που σφίζουν από ζωή και δεν έχουν ερημωθεί όπως τα δικά μας, ζεστές οικογένειες που δεν διστάζουν να σε καλέσουν σπίτι τους, ακομπλεξάριστοι, πολύγλωσσοι και πολυταξιδεμένοι άνθρωποι που έχουν βιώσει τη φρίκη του πολέμου και του ξεριζωμού πολλές φορές και για αυτό χαίρονται όπως νομίζεις αναίτια...πανέμορφα, μυστηριώδη θηλυκά που πρέπει να κάνεις μεγάλες προσπάθειες να αντισταθείς στη γοητεία τους και φίλε μου δεν ξέρω το bar torino express, ξέρω όμως καμιά 30αρια άλλα που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα ελληνικά αντίστοιχά τους....όσο για την κουζίνα, οικεία όντως με τη δικιά μας, όμως σε ποιο ελληνικό εστιατόριο μπορείς να φας πολυτελώς, να πιεις κρασί, να απολαύσεις κολασμένα γλυκά ο με achta (που μάλλον και αυτό θα σου διέφυγε γιατί όλοι νομίζουν ότι οι Λιβανέζοι τρώνε τα γλυκά Βηρυτου κάθε μέρα - όσο και οι Έλληνες τρώνε μουσακά καθημερινά), να έχεις έναν σερβιτόρο πάνω από το κεφάλι σου και άλλον έναν να σου αλλάζει τα καρβουνάκια του ναργιλέ, να αφήνεις το αυτοκίνητό σου έξω από το μαγαζί και να στο έχουν με αναμμένη μηχανή μόλις τελειώσεις με 25 δολάρια το κεφάλι???
Δεν θα σου μιλήσω για την έννοια της φιλίας σε αυτή τη χώρα γιατί σίγουρα δεν είχες το χρόνο να κάνεις...μην βιάζεσαι όμως να καταδικάζεις μια χώρα από τα mall και την άναρχη δόμηση, γιατί και οι ξένοι έχουν χιλιάδες λόγους να καταδικάσουν τη δική μας. Όσο για τη Σιδώνα και την Τύρο, αν δεν σου άρεσε η Βηρυτός, άστο καλύτερα...
Την επόμενη φορά φρόντισε να σε ξεναγήσει κάποιος Χριστιανός της Βηρυτού και όχι ο Ταλάλ! Πάλι καλά που δεν σε πήγε και στην Τρίπολη!

PS:Παλιά αγορά να έχει η Βηρυτός??? Δεν είμαστε στην Τζέντα....Όταν η Βηρυτός είχε κλαμπ, ξενοδοχεία και εστιατόρια, εμείς πουλούσαμε σαλέπι στο μοναστηράκι!!!