ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ !!!

-τι άλλο;-

Ευτυχώς χιονίζει για να το ρίξουμε και λίγο έξω! 

.. είναι ο Τσίπρας, και ο καλοσυνάτος παππούλης με την χαμηλή και οργίλη φωνή που αφηγείται παραμύθια δίπλα στο αριστερίστικο μεγαλοαστικό τζάκι είναι  ο μπαρμπά-Αλέκος. Υπήρξα συνένοχος προς την ζαχαροπλαστική τους, και απαξιώ τώρα το να πάρω από το χέρι τους ένα κομμάτι πλαστικοποιημένης καρυδόπιτας, που μοιάζει ποιητική αδεία σαν παιδεραστικό δόλωμα ψηφοθηρίας.    

Το θέμα ανακίνησε ένας –κατά το ήμισυ-  εντόπιος συμπλόγκερ, και το επεξέτεινα στο μυαλό μου με απλοϊκότατο συλλογισμό:

Η στοιχειωδώς αντικειμενική αντίληψη της τρέχουσας πολιτικής και κοινωνικής συνθήκης, είναι εξόφθαλμα χειραγωγημένη και αρκούντως βερμπαλιστικά καλοδουλεμένη. Επίσημη είσοδος προς το Πασοκ, είναι ο Συριζα, περισσότερο κι από την Πασπ ή την Πασκε.

Ομολογώ ως κοψοχέρης του 2004 οπότε και έδωσα ψήφο στο παραπασοκικό συνοθύλευμα υπό τον φόβο να αναδειχθεί τρικομματική βουλή, πως δεν θα το ξανακάνω. Κατά την Ολυμπιακή χρονιά,  ήταν πλέον βέβαιο πως οι εκλόγιμες θέσεις ήταν μοιρασμένες με την πρώτη να ανήκει στον Καραμανλή τον νεώτερο, η δεύτερη στον Γιωργάκη ΑΠ, και το ΚΚΕ ελάμβανε την τρίτη, αποκλείοντας σχεδόν κάθε ενδεχόμενο για τετρακομματική αντιπροσωπεία. Έδειξα, μαζί με πολύ κόσμο τότε, πολιτική εμπιστοσύνη στον Ν. Κωνσταντόπουλο, που παρασάγγας απέχει από τις νεώτερες και πιο ηλικιωμένες αριστερές Καλομοίρες.

Τα golden boys της αριστεράς, αποδείχθηκε πως ελάχιστα διέφεραν από τον πρόθυμο να αυτομαστιγωθεί Βουλγαράκη, καθώς διατρανώνουν την πολιτική αγυρτεία πως ό,τι είναι πολιτικά νόμιμο, είναι αυτόματα και ιδεολογικά ηθικό.

Στην παρατεταμένη προεκλογική  περίοδο που διερχόμαστε, δεν στέκει να μείνω χωρίς δημόσια τοποθέτηση.

Ο εξ αγχιστείας νεποτισμός της κεντροσυνασπιστικής αριστεράς, δεν χωνεύεται με τίποτα, και με πρώτο επιχείρημα την εκβιαστικότητά του: “Κάνε με προνομιούχο ανίψι, τώρα που με χρειάζεσαι. ”

Πιο πέρα κι από το τέλος των ιδεολογιών, θα πρέπει σε λίγο ή σε περισσότερο χρόνο να επιλέξουμε τους επικεφαλείς για την διακυβέρνηση της Ελλάδας. Βλέπω μπροστά μου το αυθεντικό κενό, την έλλειψη ενός οράματος, και την συνολική ανυπαρξία κάποιου ολοκληρωμένου μελλοντικού σχεδιασμού. Το μόνο –αληθινό ωστόσο- επιχείρημα, είναι το: Προτιμήσετε εμάς, αφού οι άλλοι τα σκατώσανε !

Με δύο συνθήματα –άντε τρία ή τέσσερα- κυβερνήθηκε η χώρα τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια.  Ελλείψει  του “To Πασοκ στην κυβέρνηση, ο Λαός στην εξουσία”, και  “Έξω οι Βάσεις του Θανάτου”,  “Η Ελλάδα Ανήκει στους Έλληνες” έως το απατηλά ελπιδοφόρο  “Επανίδρυση του Κράτους”, πρωτεύων πλέον ισχυρισμός είναι το: “Ελάτε εδώ, αφού οι άλλοι είναι ανίκανοι”. 

Ποιος με πείθει για την ικανότητά του; Ποιος διαθέτει επί της ουσίας κίνητρα για να τον ακολουθήσω; Ποιος μπορεί να αποδειχθεί υπερβατικός κυβερνήτης προκειμένου να μην είναι σκλάβος εραστής της εξουσίας; Η εξουσία είναι μια misstres αμείλικτη φετιχίστρια που ικανοποιείται από υπηρέτες ταπεινών ωφελημάτων. Προσφέρει εκστατική ηδονή, αλλά σε πατάει στα μούτρα, και σε σημαδεύει με τα high heels στο στομάχι. Ακόμα κι αν κάποια στιγμή μπορεί να φαντασιωθώ τα θέλγητρά της, μου είναι αδύνατον να κάνω kinky σκέψεις για ντουέτο με τον όποιον οπορτουνιστή της πρωθυπουργίας. Έτσι κι αλλιώς, και οι δύο διεκδικητές της, επαγγελματικά  ανώμαλοι μου φαίνονται.