«Έλα ρε Μήτσο!»

«Έλα παιχταρά μου! Όλα καλά?»

«Πάει κι ο Βούλγαρης...»

«Τι έγινε ρε Πετράκι? Πέθανε?»

«Όχι. Για την ταινία λέω...»

«Ποιά την καινούρια?»

«Ναι ρε! Το Βαθειά Ψυχή, Ψυχή Βαθειά? Ξέρω’γω πως τη λένε?»
«Ε τι ?»

«Τι τι ρε φίλε? Όλα ίσωμα. Τα ισοπεδώσαμε όλα!»

«Τι έκανε ρε? Τι έγινε?»

«Αντικουμμουνιστής μας βγήκε και ο Παντελής!»

«Σώπα ρε! Γιατί?»

«Όλα ίσα κι όμοια. Δεν εξηγεί , δεν αναλύει, δεν παίρνει θέση.»

«Ο Βούλγαρης?»

«Ναι ρε σου λέω! Αίσχος!!»

«Δηλαδή?»

«Ξέρεις. Αυτά τα καλλιτεχικά πολίτικαλ κορέκτ. Θα πάει να το δει ο μέσος θεατής που δεν ξέρει ούτε τον Δ.Σ.Ε. ούτε τίποτα!»

« Ε άμα δεν ξέρει να πάει να μάθει ρε Πετράν. Ο Βούλγαρης φταίει?»

«Ρε φίλε άσε με τώρα! Να εξισώνει τους νεκρούς του Δημοκρατικού Στρατού με τους νεκρούς των κυβερνητικών ταγμάτων ασφαλείας, να μην κάνει αναφορά καμία για τον ρόλο του Κ.Κ.Ε. στον αγώνα, να αφήνει υποννούμενα για το Κρεμλίνο και την Ε.Σ.Σ.Δ. ... [            ] ... καλλιτεχνικές μαλακίες και προσεγγίσεις αριστερές του κώλου! Ο αλήτης!»

«Δεν ξέρω. Δεν την έχω δει. Θα πάω να τη δω πάντως και θα το συζητήσουμε. Τι να πω τώρα?»

«Ρε σου λέω στο σενάριο σημεία και τέρατα! Να εμφανίζει τους αντάρτες  σαν χαζά ονειροπαρμένα παιδαρέλια... Να μιλάει για αδελφοκτόνους παραλογισμούς και μαλακίες! Αντιδραστικός ο πούστης! Ίδιος με όλους του σήμερα! Έγινε Σοσαλδημοκράτης!»

«Κάλα! Θα πάω να τη δω... Μην με πρήζεις! Πότε την είδες? Βγήκε?»

«Όχι. Θα πάω μέσα στην εβδομάδα. Δεν θέλω αλλά θα πάω.»

«Δεν την είδες?!»

«Όχι.»

«Α!...»

«Σου έχω στείλει mail. Ένα άρθρο άρθρο από τον Ριζοσπάστη.»

«...»

«Οκ? Διάβασε και πες μου ε?»

«Οκ Πετράν... Οκ!»

«Να το συζητήσουμε!»

«Βέβαια! Μην το συζητάς!...»

«Τον καριόλη!!! Τα λέμε...»

«...Τα λέτε αλλά ποιός σας ακούει πια...»

«Τι?»

«Bella Ciao Πετράκο!»

Ο Κώστας μας έδωσε δύναμη. Ύατερα ήρθε ο Γιώργος και μας απελευθέρωσε. Εξαγοράσαμε πάμθηνα ένα μικρό κομματάκι αξιοπρέπειας. Αν είχαμε ένα σφυρί κι ένα δρεπάνι θα μπορούσαμε κι εμείς να κατηγορούμε συλλογικά τους πάντες εκτός από μας ή ένα βιβλιοπωλείο να πουλάμε την Ιστορία της πατρίδας εφαρμοσμένη στα κόμπλεξ μας και να ξεχνιόμαστε σημαιοφόροι σε παρελάσεις χέρι με χέρι, μισώντας τα χάλια μας στον απέναντι. Να είχαμε έστω την ομορφιά του Αλέξη για να μην κρύβουμε τα σημαδεμένα μας πρόσωπα με κουκούλες. Δεν μιλάμε για αγάπη. Θέλουμε απλά να γελάμε να πίνουμε και να γαμάμε. Αν φυσικά μπορούμε. Δεν επιτρέπεται να ζούμε. Δεν έχουμε τίποτα. Απλά τον εαυτό μας. Αναλφάβητοι αναγνώστες ενός Οδηγού Επιβίωσης.

Στο νεκροκρέβατο μου συλλογίζομαι. Ζυγίζοντας τα πλούτη της ζωής από τη μια μεριά και τα ρηχά γκρίζα της χρόνια από την άλλη. Το μόνο που  ξεχωρίζω είναι όλα εκείνα που δεν ήρθαν, όλα εκείνα που δεν συνέβησαν. Δεν διακρίνω εκείνους που προσπάθησαν να μ'αγαπήσουν. Δεν βλέπω κανέναν από αυτούς που ένιωσαν πως με καταλαβαίνουν. Κανένα από όσους, πολύ υπομονετικά, με ανέχτηκαν. Βλέπω μόνο όλα εκείνα που δεν έγιναν. Ήσουν εσύ.  Ήταν να είσαι ένα από αυτά. 'Επεσες πάνω μου και γέλασες και με φίλησες στο μάγουλο κι έφυγες. Για πάντα. Όχι ακριβώς... Μαύρος ουρανός μέρα μεσημέρι. Μα δεν με πειράζει και πολύ που πεθαίνω. Τώρα που δεν έχει μείνει τίποτα πια για να νοιάζομαι. Μονάχα όσα δεν έκανα. Κι εσύ ήσουν ένα. Το ήξερες. Και γλύστρισες μέσα από τα χέρια μου. Όχι κυριολεκτικά όμως. Μεταφορικά. Και τώρα είσαι το μόνο που βλέπω καθώς πέφτουν τα φώτα...