φ ω τ α γ ω γ ό ς

Η επανάληψη της ανάμνησης. Ξεθωριασμένη. Σαν τα πλακάκια της κουζίνας μου. Στέκομαι στην τζαμαρία. Μια κορνίζα ζωντανή. Η αντανάκλαση μου στα μάτια του πατέρα της απέναντι οικογένειας. Η ζέστη του σπιτιού μου σαν καλοκαίρι. Στέκομαι ξυπόλυτος. Όρθιος και ξυπόλυτος. Ότι απέμεινε απ’όσα μου πήρες  με κάθε τρόπο. Ερημίτης στη μέση της πόλης. Είμαι ελεύθερος. Είμαι μόνος μου. Η διάθλαση της αγάπης. Σου έδωσα όλες μου τις λέξεις. Μού’δωσες όλη σου τη σιωπή. Δίκαιη μοιρασιά. Το τρένο περνάει τώρα και κάπου έχουνε γιορτή. Κάπου εκεί έξω τώρα οδηγείς τα βήματα σου. Αφήνεις κάπου τα μάτια σου. Σε βλέπω. Όπως με βλέπει πίσω από το τζάμι ο πατέρας της απέναντι οικογένειας. Σε σκέφτομαι. Αφήνω τις σκέψεις μου στ’άπλητα ποτήρια του νεροχύτη. Εγώ, η καρδιά μου, ένα παλιό καινούριο σπίτι. Οικεία. ‘Οπως ο άστεγος στη μέση ενός δρόμου. Σε βλέπω να βλέπεις τα βήματα των άλλων. Το κεφάλι σου κάτω. Κατεβάζω το κεφάλι και σε βλέπω και σε σκέφτομαι. Με βλέπεις? Με σκέφτεσαι? Σηκώνεις το κεφάλι σου κι εγώ  σήκωσα το κεφάλι μου. Προχωράς τώρα κι εγώ προχωράω. Πρώτη φορά σε αναγωρίζω. Μέσα στον κόσμο. Η πλήξη της παρατηρητικότητας. Η μυωπία της πίστης. Η συναρμολόγηση της αγάπης. Και ήθελες να δραπετεύσεις. Σε βοηθάω. Με βλέπεις να απομακρύνομαι. Εκείνος με παίρνει απ’το χέρι. Εκείνη μου σπρώχνει την πλάτη. Αυτοί. Μου δίνουν κουράγιο. Είμαι εδώ. Πίσω απ’το τζάμι. Ξεθωριασμένος. Η επανάληψη της ανάμνησης. Τα πλακάκια της κουζίνας.  Ο έρωτας  στο τέταρτο δευτερόλεπτο.