ΚΑΤΩ ΑΠ'ΤΗ ΜΥΤΗ ΜΟΥ

Ομολογώ οτι τον τελευταίο καιρό έχω ξεπεράσει πια τους προβληματισμούς μου σχετικά με την πολιτική και τα αποτελέσματά της. Παλιότερα πχ. αναρρωτιόμουνα γιατί η Ελλάδα δεν "πάει μπροστά", γιατί οι πολιτικοί μας είναι τόσο διεφθαρμένοι, γιατί οι πολίτες φοροδιαφεύγουν, κλπ κλπ.

Παιδικές απορίες και αφελή ερωτήματα.

Η λογική, φίλοι μου, είναι πάντα εκεί και μας χαμογελά - εμείς ομως περνάμε ένα διαρκές στάδιο άρνησης: Αρνούμαστε να δούμε το προφανές!

Ο ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ:
Δημοκρατία είναι το πολίτευμα εκείνο που δίνει στο λαό την ψευδαίσθηση της εξουσίας.
Αυτό επιτυγχάνεται με 2 τρόπους:
- Πρώτον δια της δυνατότητος επιλογής "εκπροσώπων" (βουλευτών) οι οποίοι ενώ εκλέγονται για να εξυπηρετήσουν υποτίθεται τα συμφέροντα των ψηφοφόρων, τελικώς επιλέγουν να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα και εκείνα των "χορηγών" τους (οι οποίοι κατά κανόνα ανήκουν στην μεγαλοεπιχειρηματική ολιγαρχία).
- Δεύτερον δια της "αναλωσιμότητος" των βουλευτών - με την έννοια οτι, η Δημοκρατία προσφέρει μεν όλους εκείνους τους μηχανισμούς που απαιτούνται για την απόκρυψη της απάτης αυτής από τον λαό, αλλά ειδικότερα, για όσους ατάλαντους εκ των βουλευτών αποτυγχάνουν να συντηρήσουν εις βάθος χρόνου την εικόνα της τιμίας και χρηστής διαχείρισης του δημοσίου χρήματος, προσφέρεται (ανά τετραετία) στον λαό η απαιτούμενη ηθική ικανοποίηση δια της δυνατότητος αντικατάστάσεώς τους με άλλους πιο ταλαντούχους απατεώνες.

Η Δημοκρατία λοιπόν θέτει έναν πολιτικό μπροστά σε ένα δίλημμα στο οποίο η απάντηση είναι προφανής. Ποιός λογικός άνθρωπος θα επιλέξει να εξυπηρετήσει αγνώστους όταν έχει την ευκαιρία να εξυπηρετήσει τον εαυτό του και την οικογένειά του και μπορεί να το επιτύχει αυτό απλά εξυπηρετώντας τους χορηγούς του; Πόσο ένοχος είναι τελικά ο κάθε Μαντέλης;

Επιπλέον η Δημοκρατία οδηγεί σε υψηλού επιπέδου πολιτική διαφθορά με μαθηματική βεβαιότητα - διότι με το υπέρογκο επικοινωνιακό κόστος μιας προεκλογικής εκστρατείας οδηγεί, τους μεν άτιμους υποψήφιους βουλευτές στην αγκαλιά των επιχειρηματιών, τους δε τίμιους στο σπίτι τους, ενώ δια των ανά τετραετία εκλογών εμπεριέχει και τον αλγοριθμικό μηχανισμό αντικατάστασης των ατζαμήδων με πραγματικά ταλαντούχους κλέφτες ώστε τη στάχτη στα μάτια του λαού να τη ρίχνει ο ίδιος! Ετσι εξ'ορισμού ΟΛΟΙ οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι. Οταν βλέπεις πολιτικό να διαμαρτύρεται για τη διαφθορά του δημοσίου βίου, στην πραγματικότητα απλά διαμαρτύρεται για τους ατζαμήδες συναδέλφους του που χαλάνε την πιάτσα!

Το δημοκρατικό σύστημα λοιπόν, είναι από τη φύση του "προβληματικό".

Η - για να το διατυπώσω σωστότερα - το δημοκρατικό σύστημα είναι "προβληματικό" για τους πολλούς και πολύ βολικό για τους λίγους. Ετσι θάπρεπε νάναι γιατί έτσι το θέλουν τα μεγάλα συμφέροντα. Ομως έχει και τα πλεονεκτήματά του: Οχι μόνο σου επιτρέπει να επιλέξεις ΕΣΥ τους ληστές σου, αλλά σου επιτρέπει και να τους αλλάζεις κάθε 4 χρόνια αν δεν είναι αρκετά προσεκτικοί στο πλιάτσικο ή αν είναι κακοί ηθοποιοί.

Αν θέλαμε να δούμε την αλήθεια θα διαπιστώναμε πως η Δημοκρατία είναι ένα σύστημα αφενός άσκησης εξουσίας και αφετέρου διαχείρισης δημοσίου χρήματος ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ - γεγονός που την καθιστά προβληματική από τη φύση της διότι το χρήμα ΕΙΝΑΙ η αληθινή εξουσία  - έτσι οι ίδιοι άνθρωποι που ΕΧΟΥΝ το χρήμα ΑΣΚΟΥΝ και την εξουσία στην κοινωνία και επομένως αφενός η άσκηση εξουσίας ανεξάρτητης από τη βούληση των ΕΧΟΝΤΩΝ το χρήμα δεν είναι πρακτικά εφικτή και αφετέρου η διαχείριση του δημοσίου χρήματος ΔΕΝ είναι ελέγξιμη από "εξουσίες" που δεν υπηρετούν το ίδιο το σύστημα των ΕΧΟΝΤΩΝ.

Τόσο απλό και ταυτόχρονα τόσο απίστευτο που δεν πάει το μυαλό σου. Μια αλήθεια που κρύβεται κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη σου...

Τα πράγματα λοιπόν είναι απλά και η αλήθεια μια.
Η πολιτική είναι αυτή που πρέπει - η Ελλάδα έχει έρθει στο σημείο που πρέπει - όλο το σχέδιο πήγε ρολόϊ - τα πράγματα είναι σήμερα έτσι ακριβώς όπως τα θέλησε η ολιγαρχία του πλούτου και η καταπάτηση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων έφτασε πια στο σημείο που ήθελαν 'εκείνοι'.

ΟΛΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ.