Χρόνια και ζαμάνια βρε παιδιά. Τελευταία ούτε γράφω, ούτε μπαίνω. Έχω κολλήσει εκεί στη Γκάρντιαν να παρακολουθώ τί κάνει ο Ομπάμα. (Για τον Ομπάμια δεν δίνω διάρα τσακιστή. Ούτε ατσάκιστη.)
Η ξαφνική μου επίσκεψη που θα διαταράξει τις λίστες του Βαμ (νά ναι καλά ο άνθρωπος που έχει μείνει και γράφει δηλαδή), τις περιπέτειες του Στρέιντζερ στην ζούγκλα του βιβλιοπωλείου (του οποίου όπως έμαθα αγνοείται η τύχη του, του Στρέιντζερ όχι του βιβλιοπωλείου) και το μπλογκ με τα ανέκδοτα, έχει σκοπό ΜΙΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ.
Η γνωστή και σεσhμασμένη Νατάσα Ζαχαροπούλου θα παρουσιάσει το βιβλίο της "Η ζωή είναι εδώ". (Μην το παίρνετε προσωπικά, δεν ειρωνεύεται τα λάιφο μπλογκ. ) Δεν γράφω για να αρχίσω τα λιβάνια, δεν είμαι δα και διαφήμιση του χορού της κοιλιάς. Είναι απλά ένα κάλεσμα είτε για να διαβάσετε το βιβλίο είτε για να έρθετε στην παρουσίαση. Όποιος κάνει και τα δύο κερδίζει μουστίτσιο.
Για όσους ξέρετε τη Νατάσα ως μπλόγκερ ή ως φίλη θα εκπλαγείτε από την σκληρή γλώσσα των ηρώων του βιβλίου της, την σκοτεινιά της υπόθεσης και την ύπουλη πλοκή. Ταυτόχρονά όμως θα αναγνωρίσετε στοιχεία που ήδη τα ξέρετε. Την βαθειά ψυχολογική διείσδυση στους χαρακτήρες και την αναπόφευκτη έλευση του φωτός που όσο αδύναμο κι αν είναι θα αποκαλύψει τον πραγματικό μας εαυτό. Αιώνια Νατάσα. Μεγάλη αισιοδοξία αυτή η κοπέλα.
Στην παρουσίαση εκτός από την ίδια την Νατάσα και την Μαρία Μαρκαντωνάτου, θα διαβάσω κι εγώ το κάτι τις μου, για να δώσουμε στην βραδιά λίγο Βουγιουκλακικό τόνο, που δεν τον χρειάζεται, αλλά θα το κάνουμε για εμπορικούς λόγους. Μετά θα πιούμε.
Ελάτε στου Ψυρρή λοιπόν για λίγη κουλτούρα την Τετάρτη το βράδυ, και ο θεός του σαρδάμ ας σας προστατέψει.
25°C
RSS
/ Διεύθυνση project
ΣΧΟΛΙΑ: 30
με ειδοποίησαν κάτι πουλάκια για την ανάρτηση και μπήκα...
το σχόλιο μάλιστα το αφήνω και σε άπταιστα μονοτονικά... (Τι κατάντια!!!)
μια μικρή παρατήρηση... Εκείνο το πιόμα... λέω να 'ναι πριν... Πριν τα σαρδάμ εννοώ...
Ευχαριστώ απολοζί για την ανάρτηση.
Κι αν δεν με στραπατσάρει ο πόλεμος του φωτός και του σκότους, θα σε δω αύριο.
filia paides.
Σ'ευχαριστούμε πολύ για τις ευχές. Καλή συνέχεια και σε σένα.
Λυπάμαι που δεν θα είμαι εκεί να δω και να ακούσω και να πιω μαζί σας!
Φιλιά πολλά, πολλά, πολλά και στις δυο σας!
Θα σας έγραφα κι άλλα αλλά έκανε σεισμό προ ολίγου και ακόμα πάει πέρα δώθε η οθόνη, με ζάλισε!
:)))))))
Σοβαρά τώρα. Ελπίζω να μην πάθατε τίποτα.
Την επόμενη φορά. ΜΩΡΗ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ γράψε κανένα βιβλίο να βρεθούμε.
Τζορτζ, ευχαριστούμε δια τας ευχάς. Γενικά έχω καταλήξει ότι προσελκύω τρολάκια και μάλλον κακό κάνω και στα λαιφομπλογκ και στον εαυτό μου. Πήζω στη δουλειά και αν είναι να μπλογκάρω θα μπλογκάρω γιατί το φχαριστιέμαι. Τελευταίως δεν το φχαριστιώμουνα με το κάθε αρρωστάκι να τη μπαίνει σε μένα αλλά και σε ανθρώπους που εκτιμούσα. Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι θα ξαναγράψουμε μωρέ τζορτζ, αλλά προς το παρόν έχω πάθει μεγάλη ξενέρα.
Σας παρακολουθώ βέβαια όσο ο χρόνος και η ξενέρα το επιτρέπει. Καλή συνέχεια, και όταν καθαρίσει και εμπλουτιστεί λιγάκι το εσωτερικό μου τοπίο και της λάιφο μαζί, πάλι εδώ.
Βρε πέστε μια κουβέντα. Πώς θα το φάτε το μουστίτσιο αλλιώς;
Όσο για το ποιός ήταν ο Τζι, αυτό το μέγα μυστήριο, δεν μαρτυρώ, δεν μαρτυρώ.
Καλοδιάβαστο Εργίνα.
Καλά η φωνή, για το μαλλί ούτε λέξη; Προσβάλλομαι.
Το έλουσα βρε. Και βασικά είναι ξανθό. Το έμβλημα της αντι-κουλτούρας.
Όλα περαστικά. Κι εμείς.
ανόντιεν δεν πειράζει βέβαια που δεν ήρθες, αρκεί να είσαι καλά και να υπερβείς όλα που σε ταλανίζουν.
ναι, πράγματι, η απολοζί είχε χτένισμα κομμωτηρίου (χαχαχα). είχε φροντίσει η παραγωγή (αχαχααα)
βρέ εργίνα, γιατί δεν αποκαλύφθηκες??? Ευκαιρία να πίναμε κάνα μπυρίτσιο και μαζί και να τα λέγαμε...
πάντως οποιαδήποτε σχόλια για το βιβλίο δεκτά!!!
για τον τζί-ούτε κι εγώ μαρτυράω....
Λίγα λόγια σοβαρά τώρα για όσους ήθελαν να έρθουν και δεν τα κατάφεραν.
Η βραδιά ήτο το αντίθετο του λιβανίσματος του συγγραφέα.
Η φιλόλογος Μαρία Μαρκαντωνάτου (σε όσους ήταν επιμελείς στην έκθεση κάτι θα σας θυμίζει το επώνυμο, και καλά θα σας κάνει), μια εξαίρετη Κυρία, είπε στο κοινό ότι η νεότερη λογοτεχνία δεν της λέει τίποτα. Το βιβλίο της Νατάσας, είπε, έχει ποιητικές αρετές και σφριγηλή γραφή, αλλά για το προσωπικό της γούστο, ουδέν άλλο.Το έχετε ξανακούσει αυτό σε παραουσίαση βιβλίου και μάλιστα από άνθρωπο που έχει επιλέξει ο ίδιος ο συγγραφέας;;;
Και όμως. Νατάσα Ζαχαροπούλου γαρ. Η ζωή είναι εδώ. Η ζωή έχει αντιφάσεις, διαφωνίες, ατέρμονες συζητήσεις για το τί μας αφορά και τί όχι. Η ζωή δεν είναι έπίδειξη μόδας, βιτρίνα με τα καλύτερα συνολάκια. Ομολογώ ότι΄μου φάνηκε τολμηρό το εγχείρημα.΄Είχα πολλά να πω για το βιβλίο. Πράγματα που μου άρεσαν, με εξέπληξαν, με εντυπωσίασαν. Αλλά όταν άκουσα την κύρια ομιλήτρια να κριτικάρει σχεδόν αρνητικά το βιβλίο, τότε είπα μέσα μου.....να ένας λόγος να το διαβάσει κάποιος. Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα Βασιλικούλά.
Και φυσικά τίποτε από όλα αυτά δεν ήταν οργανωμένο. Δεν είμαστε και η Άμστελ πλας. Αλλιώς ένα κομμωτήριο θα το είχαμε πάει.
@ απολοζί μου, για την τάξη των πραγμάτων να προσθέσω ότι η Μαρία Μαρκαντωνάτου είναι επίσης ποιήτρια και κριτικός. Στο μπλόγκ της μάλιστα μπορεί κανείς να βρει ενδιαφέρουσες κριτικές προσεγγίσεις, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τον όρο, για αρκετούς της λογοτεχνίας.
κατά τα λοιπά, η ελευθερία της γνώμης είναι απαραίτητο συστατικό της ζωής μας, προϋποθέτει ελευθερία στη σκέψη κι αλίμονο αν οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τα λιβάνια και τα λιβανιστήρια για να κρύψουν τις (έστω) δικές τους αλήθειες πίσω από τα προπετάσματα των αρωματικά μεθυστικών καπνών...
Σίγουρα η ελευθερία της άποψης είναι ό,τι πιο εξευγενισμένο
Λέει λοιπόν ο Νίκος Φωκάς ότι η καθημερινή μας ζωή είναι γεμάτη ιδέες και γεγονότα που μπορεί να υπερβαίνουν ακόμα και την ισχυρότερη δημιουργική φαντασία. Αρκεί το ξεφύλλισμα μιάς εφημερίδας για να το διαπιστώσει κανείς. Μπορεί να αντλήσει απίστευτες πληροφορίες, εξονυχιστικές λεπτομέρειες, να διαβάσει ακόμα και περισπούδαστες αναλύσεις. Αλλά τίποτε από όλα αυτά δεν είναι λογοτεχνία.
Γιατί στη λογοτεχνία δεν έχει σημασία τόσο η ιδέα ή ο τρόπος που θα τη διαχειριστείς, αλλά ο δικός σου τρόπος. Αυτό έχει σημασία. Ο δικός σου τρόπος. Αυτό που εσύ είσαι ή εσύ βλέπεις μέσα από αυτό που γράφεις. Το δικό σου ίδωμα. Η δική σου σφραγίδα. Ο εαυτός σου-τα κομμάτια σου που είναι κομμάτια της "ιδέας", της περιγραφής, της ανάλυσης, της προσέγγισης. Το αίμα σου με λίγα λόγια.
Κι αυτό το αίμα δεν εξαντλείται μόνο στο προσωπικό στύλ γραφής.
Και η αλήθεια είναι, πολλά από αυτά που διαβάζουμε σήμερα δεν έχουν "αίμα". Ας γίνονται και μπεστ σέλλερς. Ή που μπορεί και να φαίνεται ότι είναι μπέστ σέλλερς, γιατί στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε κανένα πραγματικό νούμερο, δεν έχουμε πραγματικά στοιχεία εκδοθέντων αντιτύπων, ανατυπωμένων αντιτύπων ή κυκλοφορίας.
Είναι όμως ένα ζήτημα επίσης: Οι αναγνώστες αντέχουν να ψηλαφούν και ν' αναγνωρίζουν το "αίμα" τους στις σελίδες των βιβλίων;
ή μήπως απλά ενδιαφέρονται για αναγνώσματα χρονοσκοτώστρες;
Φυσικά θα συμφωνήσω με την άποψή σου περί "εμπορίας" και περί "συστήματος" ή "μοντέλου" ανάγνωσης και αναγνώστη. Τουλάχιστον ότι γίνονται προσπάθειες κατεύθυνσης των αναγνωστώς σε τέτοια μοντέλα.
Όμως, όπως και σε άλλα πράγματα που συμβαίνουν μες στην καθημερινότητά μας, εμείς πού είμαστε;
Γιατί ενδίδουμε; (αν ενδίδουμε)
απαιτεί χρόνο κι αυτό... τον έχουμε; δεν ξέρω πια...
Πρέπει να είσαστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια