Ψεύδονται ασύστολα όσοι (κυρίως ξένοι) ισχυρίζονται ότι οι Έλληνες δεν είναι παραγωγικοί, ότι δεν παράγουν παρά ελάχιστα και άνευ σημασία πράγματα. Σε έναν τομέα είμαστε πολύ ψηλά και κατά κεφαλήν και σε συνολικό όγκο προϊόντος. Στην παραγωγή μίσους.

Το μπλακ-άουτ της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Εσύ δολοφόνησες τους αθηναϊκούς έρωτες των fifties;

Τριγμούς προκάλεσε στον δημοσιογραφικό κόσμο η αποχώρηση του κυρίου Χρηστού Ζαμπούνη από το πριγκιπάτο Λυμπέρη. Ήταν τόσο αδόκητο και σπαρακτικό το συμβάν που οι βιολετέρες του διαδικτύου το έριξαν στους βυζαντινισμούς. Αλλά η αιτία ήταν πεζή, πεζότατη: τα χρήματα.

Με ασυγκράτητη αισιοδοξία ξεκινάει το φετινό φθινόπωρο, αφού -σύμφωνα με έρευνα της Κάπα Research- επτά στους δέκα Έλληνες που έχουν ολοκληρώσει ή πρόκειται να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους δήλωσαν πως θέλουν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα για να βρουν δουλειά στο εξωτερικό.

Αρχίσαμε αναμενόμενα: το χορτάρι είναι πιο κίτρινο και από τις οπαδικές εφημερίδες και επίσης τόσο κακοσκαμμένο, που και να μην το θες, ο συνειρμός δεν μπορεί να μη σε οδηγήσει σε μια παραλία. Οι περισσότερες φανέλες, ανησυχητικά άδειες από διαφημίσεις, γέμισαν ξαφνικά με κρατικά λογότυπα.

«Αν και δεν υπήρξα ποτέ υποστηρικτής της θανατικής ποινής, νομίζω πως πρέπει να αρχίσω να το ξανασκέφτομαι» - Μπραντ Πιτ για τους ενόχους της καταστροφής στον Κόλπο.

Απαντήσεις σε όλες ανεξαιρέτως τις ερωτήσεις σας στο rika@lifo.gr.

Πάνω κόσμος - Paul: Για καλό καφέ και κρουασάν τα πρωινά στην Πανεπιστημίου. Πολύ πιο καλή ποιότητα από το εξωφρενικά ακριβό Zonar's απέναντι, και σίγουρα πιο ωραία ατμόσφαιρα. Μόνο που είναι μικρό και πρέπει να περιμένεις.

H ομάδα «λόκαλ» προσκαλεί τους Αθηναίους να επανακτήσουν τον δημόσιο χώρο της πόλης, διατυπώνοντας το πρόταγμα της αστικής αυτονομίας. Εξάλλου, οι δρόμοι μάς ανήκουν.

O Μάκης Δελαπόρτας στο εξώφυλλο δύο φιλόδοξων περιοδικών που μια φορά κι έναν καιρό ήθελαν να απευθυνθούν στους νέους. Κάτι σαν το VICE της εποχής! Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια...

Όλο το μεγαλείο και η αστειότητα της ανθρώπινης φύσης στη ζούγκλα των social media.

Πέντε χρόνια ακριβώς είχα να έρθω στη Σκωτία, από τότε που πήρα το πτυχίο μου. Στο τρένο από το Εδιμβούργο κοιτάω το τοπίο σαν χαζή. Είχα ξεχάσει πόσο όμορφη και άγρια είναι η φύση εδώ, πόσο βαθύ το πράσινο - καμία σχέση με τη νερόβραστη αγγλική εξοχή με τα προβατάκια και τα ρυάκια .Έχουν περάσει δυο χρόνια από την τελευταία φορά που είδα τις τέσσερις καλύτερές μου φίλες από το πανεπιστήμιο.