Για την κακή μας εικόνα στο εξωτερικό φταίνε τελικά ο Καζαντζάκης, ο Κακογιάννης και ο Άντονυ Κουήν. Ο μύθος του Zorba the Greek, αφού τροφοδότησε για χρόνια τον τουρισμό μας, αφού γέμισε χιλιάδες «rooms to let», τώρα στράφηκε εναντίον μας.

Το ατέλειωτο παιχνίδι του κοντινού και του μακρινού, μέσα και έξω μας.

Το συλλογικό τραύμα της ελληνικής κοινωνίας προσφέρει την ευκαιρία για ηλεκτροσόκ.

Που είναι συνέχεια κλειστή.

Απ' άκρου εις άκρον της χώρας αποδεχτήκαμε πια την κατάσταση του πολιτικο-οικονομικού συναγερμού. Οι συντεχνίες κατέρχονται σε απεργίες.

Άλλοτε εκβίαζαν, μετά ζητούσαν, τώρα κλαυθμυρίζουν οι άλλοτε κραταιοί Έλληνες εκδότες για το θέμα της κρατικής διαφήμισης. Ζητούν συνάντηση επί του θέματος με τον πρωθυπουργό, ο οποίος τους συνδέει με τον ραδιοσταθμό του Καΐρου.

Θύμα βιασμού έπεσε η εθνική μας σταρ Τζούλια Αλεξανδράτου, ενώ γύριζε μια πορνοταινία. Η Τζούλια βιάστηκε διαδοχικά από ένα έκφυλο μπουκάλι γαλλικής σαμπάνιας και τον συμπρωταγωνιστή της.

Αυξημένο μεσημεριανό credibility: Πρέπει να έχει δώσει από συνεντεύξεις δρόμου έως συνεντεύξεις μαγειρέματος, να έχει εκθειάσει την ομορφιά της παρουσιάστριας και να έχει δεχτεί να σχολιάσει τα πρόσωπα της τηλεόρασης για να εξασφαλίσει σχετική ασυλία και καθημερινό ego boost από τα κοτέτσια των πάνελ.

Γύρω άνθρωποι έχαναν την πίστη τους. Μερικοί φώναζαν, κάποιοι άλλοι έβριζαν, οι περισσότεροι ήταν έτοιμοι να βάλουν τα κλάματα όπως μόνο το ποδόσφαιρο και τα δακρυγόνα μπορούν να τα προκαλέσουν τόσο απενοχοποιημένα στους άντρες.

«Παίρνουμε σκληρές αποφάσεις. Πρέπει να κοπεί ο βήχας από τα πιράνχας. Αν μειώσουμε το έλλειμμα στο 4%, βγαίνουμε από τη μέγγενη» - Ανδρέας Λοβέρδος

Το Ζαμανφού αργεί να πάρει μπρος. Γύρω στη μιάμιση ώρα περνάει με: τηλεφωνήματα τηλεθεατών που θέλουν ζεστά μετρητά ευρώπουλα, αναζήτηση εξαφανισμένου παιδιού (η Αννίτα το χειρίζεται καλύτερα κι απ' τη Νικολούλη - τόσο, που τελικά το παιδί βρίσκεται), σαχλά σκετσάκια με κάποιον ντυμένο μέντιουμ και άπειρες εξαντλητικές (αυτο)διαφημίσεις των προϊόντων του Άλτερ.