Τέχνες & Πολιτισμός

ΕΚΘΕΣΗ

Σε μια περίοδο που δύσκολα ανοίγουν νέες εκθέσεις, το Booze κάνει τη διαφορά με την έκθεση «Carte Blanche» που διοργανώνεται για 8^η συνεχή χρονιά. Το φετινό θέμα της έκθεσης είναι τα τέσσερα στομάχια και η διαδικασία πέψης του προβάτου (από κει και ο τίτλος «Βέλαξα»). Πενήντα εφτά καλλιτέχνες, Έλληνες και ξένοι, παρουσιάζουν το έργο τους στο κτίριο του Booze Cooperativa, που ενδείκνυται, εξάλλου, για μια έκθεση που έχει από εγκαταστάσεις μέχρι περφόρμανς και animation, ενώ στη διάρκεια του φεστιβάλ θα δούμε από περφόρμανς και εργαστήρια μέχρι μουσική, ομιλίες και συναντήσεις.

Το Μουσείο Φρυσίρα παρουσιάζει από τις 14 Απριλίου την έκθεση του Πολωνού Grzegorz Wnęk. Στα έργα του Wnęk η ζωγραφική επιστρέφει χωρίς ενοχές στην παράδοση της αναπαράστασης, αφήνοντας οριστικά πίσω συμπλέγματα και αναστολές σχετικά με τους δεσμούς της με το παρελθόν. Ο Wnęk δεν διστάζει να παρουσιάσει τη δυστυχία της καθημερινότητας· η ζωγραφική του δεν υποκύπτει στους κανόνες της ευχάριστης διακοσμητικότητας που χαρακτηρίζει σε τόσο μεγάλο βαθμό τη σύγχρονη ζωγραφική. Αντιθέτως, αποτελεί ανοιχτή πρόσκληση για προβληματισμό και κοινωνική ενεργοποίηση.

Τα γλυπτά της Ραλλούς Παναγιώτου που παρουσιάζονται στην γκαλερί AMP εμφανίζονται ως ζωντανά απολιθώματα του παρελθόντος - ένα «συμπυκνωμένο κατάλοιπο» μιας αρχαιολογίας του μοντέρνου. Στην έκθεση παρουσιάζεται μία σειρά γλυπτών με αναφορές στη σχέση του μοντερνισμού με την ποπ κουλτούρα. Στα έργα της Παναγιώτου ο μοντερνισμός επανέρχεται ως σύμβολο σε διάφορες εκφάνσεις, όπως σε στοιχεία μουσικών βιντεοκλίπ και βιντεοπαιχνιδιών - κυρίως στα βίντεο των new wave συγκροτημάτων της δεκαετίας του '80. Βασισμένα στην ιδέα της ανατροπής και της ανασύνταξης, τα αντικείμενα που φτιάχνει εξετάζουν τι μπορεί να συμβεί μέσα σε αυτές τις χωροταξικές σχέσεις και δομές.

Μια έκθεση με έργα της Γερμανίδας καλλιτέχνιδας Kati Mahrt διοργανώνει ο Πολυχώρος του εκδοτικού οίκου Μεταίχμιο. Στη δουλειά της Mahrt η αναφορά στην πραγματικότητα δεν είναι μία άμεση «απεικόνιση», αλλά αποτελείται από ένα πολυεπίπεδο συνδυαστικό πλέγμα. Φόρμες της πραγματικότητας από τη ροή του χρόνου αφομοιώνονται, μορφοποιούνται και μετασχηματίζονται σε μια αυτόνομη εικαστική πραγματικότητα.

Η Σάρα Λούκας ανήκει στη λεγόμενη γενιά των Young British Artists, των νέων καλλιτεχνών που αναδείχθηκαν στη Βρετανία στη δεκαετία του '90 μετά την εμβληματική έκθεση «Freeze», στην ίδια δηλαδή γενιά με καλλιτέχνες όπως ο Ντέμιεν Χιρστ και ο Γκάρι Χιουμ. Συνδυάζοντας τη γλυπτική, τη φωτογραφία και τις εγκαταστάσεις, τα έργα της χαρακτηρίζονται από εκρηκτικό χιούμορ, σεξουαλικά υπονοούμενα και μια ειρωνική διερεύνηση της αγγλικής ταυτότητας. Η Λούκας θα παρουσιάσει μια καινούργια σειρά γλυπτών με τίτλο «Nuds», στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης αυτή την εβδομάδα. Πρόκειται για έργα που είναι φτιαγμένα από νάιλον καλσόν παραγεμισμένα με χνούδι (στο παρελθόν, η Λούκας είχε πει χαρακτηριστικά για τα καλσόν: «Πίστευα πως υπήρχε κάτι τόσο ανθρώπινο επάνω τους... κάτι πολύ σέξι»). Τα ακαθόριστα οργανικά σχήματα της σειράς «Nuds», τα οποία εξισορροπούνται από στοιβαγμένα θραύσματα κάρβουνου, θυμίζουν ταυτόχρονα λαξευμένη πέτρα και αληθινή σάρκα, τείνουν προς τον πρωτογονισμό και την αφαίρεση και χαρακτηρίζονται από έντονο ερωτικό στοιχείο.

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εκθέσεις του καλοκαιριού θα δούμε στο Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ, σε μια ομαδική έκθεση με έργα 28 διάσημων καλλιτεχνών (ανάμεσά τους ο Matthew Barney, o Terence Koh και ο Chris Ofili). Τα έργα αναφέρονται σε διττότητες, αντικατοπτρισμούς, συμμετρικές παρουσίες, κύκλους και περιοδικές επαναλήψεις - είναι μια έκθεση στην οποία το τέλος αντιστοιχεί στην αρχή.

Με τη δουλειά του αυτή Γιώργος Γεωργακόπουλος περνάει από τη μοντέρνα διαθλαστική του ζωγραφική σε λάδια και λαδοπαστέλ, σε ρεαλιστικά έργα με μολύβι, πάντα δεμένα με την θάλασσα και το Ελληνικό στοιχείο. Ο ζωγράφος μεταχειρίζεται το μολύβι με τέτοια λεπτότητα που η απόδοση των θεμάτων δημιουργεί μία ψευδαίσθηση άλλου υλικού. Δίνει θαυμάσια προοπτική στα επίπεδα και με τόση ακρίβεια που προσεγγίζει την οπτική αλήθεια των τοπίων.
Η ευαισθησία αυτή στο μολύβι και η τέλεια απόδοση των διάφορων τόνων του ασπρόμαυρου και του παιχνιδίσματος της ύπαρξης του φωτός με την σκιά, προσδίδουν την αίσθηση χρωμάτων ακόμη και σε αυτά του τα έργα.

Η έκθεση του Γιώργου Σεπετζόγλου «passe partout» ξεκινά στις 27 Μαΐου.

Μη χάσετε την έκθεση «Γλυπτικές Αφηγήσεις - Sculptural Narration» σε επιμέλεια της Dr. Erika Wäcker-Babnik και του Ντένη Ζαχαρόπουλου στο Μουσείο Άλεξ Μυλωνάς (Μουσείο Μακεδονικής Τέχνης).

Η έκθεση είναι αφιερωμένη στο έργο της Ζιζής Μακρή, σημαντικής μορφής της χαρακτικής, του ψηφιδωτού και της ταπισερί. Παρουσιάζονται έργα εμπνευσμένα από το ταξίδι της στην Κίνα, το 1956: μια σειρά από ξυλογραφίες και παστέλ που δημιούργησε με αφετηρία επιτόπια σχέδια και οπτικά βιώματα από την πλούσια σε ερεθίσματα χώρα. Η ιστορία, ο πολιτισμός, ο μύθος, οι άνθρωποι και η κοινωνία μιας χώρας που αλλάζει με γοργούς ρυθμούς.

Μια έκθεση με θέμα τη δημοκρατία, την επανάσταση και την ουτοπία. Μια έκθεση-σχόλιο πάνω στις πολιτικές δομές παρουσιάζει ο Κωστής Βελώνης στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου. Με τίτλο: «Μοναξιά σε κοινό έδαφος: Πώς μπορεί η κοινωνία να πράξει αυτό που ο καθένας ονειρεύεται», η έκθεση, που εντάσσεται στο πλαίσιο των εκθέσεων του ΕΜΣΤ για καλλιτέχνες της νεότερης γενιάς, εστιάζει σε έργα με πολιτικό κυρίως χαρακτήρα, με αναφορές στη ρώσικη πρωτοπορία, την αρχαία ελληνική δημοκρατία και τη συνείδηση περί εργατικής τάξης. Ο Βελώνης, ένας από τους πιο αξιόλογους εικαστικούς της γενιάς του, με πολυάριθμες εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (συμμετοχές στην Μπιενάλε της Αθήνας, των Βρυξελλών και της Λυών), δουλεύει συνήθως πάνω σε ιστορικά γεγονότα, αλλά και σε κινήματα της Ιστορίας της Τέχνης, εστιάζοντας σε πολιτικές ουτοπίες και στην πτώση της ιδεολογίας. Για την κατασκευή των έργων του χρησιμοποιεί συνήθως έτοιμα υλικά, κυρίως ξύλα, που βρίσκει στον δρόμο. Την έκθεση θα συνοδεύει ένας δίγλωσσος κατάλογος (ελληνικά και αγγλικά) με κείμενα των Δάφνη Βιτάλη, Μίλτου Φραγκόπουλου, Chus Martinez και Florian Waldvogel.

Μη χάσετε την έκθεση της Μαριάννας Γκιόκα «Invisible Cities» στην Γκαλερί Καλφαγιάν.

Την καθιερωμένη καλοκαιρινή της έκθεση παρουσιάζει η Αίθουσα Τέχνης Αθηνών με έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας των συνεργατών της, κομμάτια από τις εκθέσεις της μέσα στη χρονιά που πέρασε καθώς και επιλεγμένα έργα από τη συλλογή τους. Ξεχωρίζουν τα έργα της Ειρήνης Ηλιοπούλου από την έκθεσή της «Μικροί Τροπικοί» που είδαμε στην γκαλερί τον Ιανουάριο.

Τα καλύτερα των τριών καλλιτεχνών που παρουσίασε η γκαλερί Μέδουσα μέσα στο 2010 θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε μέσα στο καλοκαίρι. Ο Νίκος Βλάχος δουλεύει με εξπρεσιονιστικό τρόπο, με παχιές πάστες λαδιού υπόλευκου χρώματος, τις οποίες στη συνέχεια χαράσσει βίαια, θέλοντας να τονίσει πως η γραμμή ξεγυμνώνει και «αποκαλύπτει», σε αντίθεση με το χρώμα το οποίο «σκεπάζει». Η Βαρβάρα Μαυρακάκη οργανώνει χώρο, ελεύθερο ή κλειστό, με δυνατότητες να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως και να «κατοικηθεί» από τον καθένα διαφορετικά, ενώ ο Βασίλειος Μιχαήλ, χρησιμοποιώντας διαφορετικά υλικά όπως πλεξιγκλάς, σίδηρο, γυαλί, πολυεστέρα ή ατσάλι, δημιουργεί σειρές από γεωμετρικά σχήματα και μαθηματικά κατασκευασμένα αντικείμενα.

Μη χάσετε το «σχέδιο Σωτηρία» στο νοσοκομείο Σωτηρία, μια θεματική έκθεση σε συνεργασία με την ΑΣΚΤ-με άξονα την ιστορία του νοσοκομείου-, που περιλαμβάνει ζωγραφική, γλυπτική, video art και κατασκευές στους υπαίθριους χώρους του νοσοκομείου, στο αμφιθέατρο καθώς και σε ένα νεοκλασικό κτίριο του 1915.